Rosa: سلام. من دختری هستم 24 ساله که چند سال اخیر زندگیم مثل کابوس شده. اگه بخوام کامل توضیح بدم خیلی خیلی طولانی میشه. مشکل عمده من که باعث شده این متن رو بنویسم دعوای اخیری است که تو خونه داشتم. علتشم اینه که خواهر بزرگترم دختری با اخلاق فوق العاده بد و زننده است. از طرفی مادرم همیشه جانب داری اون رو میکنه. نه دوستی دارم نه با فامیل ارتباط برقرار میکنیم کلا. خودم دانشجو لیسانس در دو رشته هستم.به چند زبان تسلط دارم ولی وضع مالی خوبی نداریم. دلم میخواد از این خونه برم. ولی هیچ کسی رو ندارم. زندگی خوبی که ندارم از چند وقته که به فکر خودکشی ام حتی فکر روشش هم کردم. از طرفی یه مساله ای هست که باعث شده این کار رو نکنم. احساس میکنم که خواهر م میخواد همه چیزم رو ازم بگیره دوست داره که همه چیز مال اون بشه. حتی رشته اش رو عوض کرده و رشته من رو برداشته تو دانشگاه بعضی کلاس ها با همیم با اینکه 6 سال از من بزرگتره. ماشین دست اونه در صورتی که وقتی من میخوام کلاس رانندگی برم میگن پول نداریم. حتی کنترل تلویزیون هم همیشه دست اونه. من کسی رو ندارم و وقتی که با مادرم دردل میکنم باهام برخورد میکنه و میگه اون خیلی دختر خوب و مهربونیه و من بدم. پدرم هم که عملا برام وجود نداره و باهاش اصلا حرف نمیزنم. شغل و درآمد ی ندارم و وقتی که از مادرم پول میخوام هم میگه ندارم و هم اینکه خوردم میکنه. دلم میخواد هر کاری کنم فقط از این زندگی راحتشم.کسی از این اوضاع خبری نداره و دوستام که خیلی صمیمی نیستیم هم . چند ماهی میشه از خونه بیرون نمیرم. این آخرین دعوا جلو مامانم یه فش بدی بهم داد بعد هم روم دست بلند کرد. ولی مادرم به روی خودش نیاورد و گفت تو چرا جوابش رو دادی و با من قهر کرد. الان دارم جدی جدی به خودکشی فکر میکنم. هفته ی دیگه تولدمه و میگم ای کاش یه چیزی بشه که خود به خود اون روز نباشم. دیگه خسته شدم. یه چیزی کوچولو هست که باعث میشه تردید کنم و اینکه میترسم ناموفق شه که بدتر. به همه حسودیم میشه. نمی دونم مشکل از منه اینقدر که بهم گفته شده داره باورم میشه که تقصیر منه و من بدم. دوست دارم صبح پا نشم.