سلام,من کمتر از یک ماه دیگه ۲۰ سالم میشه!
من تو چند ماه گذشته حالتایی داشتم مشابه به افسرگی,توی خودم بودم,جمع گریز و بی دیلی گریه کردن..یا گریه با کوچیک ترین مسائل..رفتارهایی به این شکل..الان چند وقتی میگذره و احساس میکنم حالم بهتره کمی حداقل اینه که گریه نمیکنم یا سعی میکنم مثبت اندیش و با انرژی مثبت باشم,دوماه پیش یه اتفاق خوب افتاد که فکرمیکنم همون حالمو یکم بهتر کرد..اما حالا با اینکه دیگه گریه نمیکنم ولی هنوز ترجیح میدم تنها باشم..جایی نرم..همش توی اتاقم در حال کتاب خوندنم یا فیلم دیدن..حال و حوصله ی هیچکاری رو ندارم..نشون نمیدم که ناراحتم ولی خب انگار توی دلم هنوز یه جای خالی هست..من ادم منطقی هستم و دارم سعی میکنم به خودم کمک کنم ولی نمیدونم چرا اینجوریه..کلاس مورد علاقه ام نقاشی ثبت نام کردم..وحتی الان حال و حوصله اونم ندارم..و حتی بعضی روزا ترجیح میدم خونه بمونم و نرم..نکه فکرکنید اعتماد بنفس ندارم..فقط حوصله ی هیچیو ندارم..الانم حس میکنم هرچی به ۲۰ سالگی نزدیکتر میشم بدتر میشه و دارم به حالت اول برمیگردم و حتی گریه هامم شروع میشه و این افکار که الان الان ۲۰ سالم شده و هیچی نشدم
فقط دلم میخواد برم تو اتاقم درو ببندم گوشیمو خاموش کنم و فقط خودم باشمو خودم..