سلام من ٢٧ سالمه دختر هستم من خيلي خيلي خيلي تنهام واقعا كسي رو ندارم حتي باهاش برم بيرون من امسال فارغ التحصيل ميشم تاحالا هيچ پسري حتي به من نگاهم نكرده ميدونيد حس ميكنم اصلا نيستم همش تو خونم همش و همشم با مامان بيچاره جنگ و دعوا دارم حس اينكه همش كنترلم ميخواد بكنه و با من حس وجود پيدا كنه اذيتم ميكنه اليته اونم خيلي منزوي و ترسو كلا سيستم مردسالاري تو خونمون بوده ديگه بعدشم تو مغز مامانم همين بوده و هست ميدونيد چي منو اذيت ميكنه من هيچ مشوقي ندارم باز بقيه چارتا دوست دارن كه به خاطر حس رقابت يا رفاقتم كه شده به اهدافشون ميرسن ولي خدا رو بالأسر شاهد ميگيرم من واقعا هيچكسي اطرافم نيست حس ميكنم در واقع انگار همه يه حس منفي اي بهم دارن من يه آدم كاملا معموليم ببينيد من الان دلم ميخواست يه اكيپ دوستي داشتم باهاشون ميرفتم اينور و انور ولي متاسفانه كاملا خاليه خاليه دوروبرم من به لحاظ شغلي شغل خوبي خواهم داشت هرچند اونم واسه منه دپرس قطعي نيست ميدونيد اونم نياز داره كه يه سري بيسا رو بسازم واسش ولي كلا ازاينكه دوستي ندارم كه بگم آره منم فلان كارو كردم و اينا كلا بيخيالش ميشم كلا خواب ندارم همش افسردم با يه قيافه ي گرفته ي مظلوم البته مظلوم نيستمااا اينم بگم من با يه دختري تو دانشگاه هم اتاق بوديم اون همش تو مركز توجه بود و همه منو به اسم اون ميشناختن و درحالي كه من كلا كارام جدا بودازش در واقع چون تو اون خراب شده دانشكدمونو ميگم قيافش خاص بود و كل دانشگاه فوكوس بود روش واينكه فقط هرازگاهي با من بود اونم يه شخصيت فوق العاده فرصت طلب و خودخواه بود كه واقعا تا كاري باهات نداشت هيچ احوالي ازت نميپرسيد بقيه همكلاسياممم نگم واستون كه يهوووويي رنگ عوض ميكردن يعني يه كلاس مزخرف به تمام معنا كه اگه خواستين جزئياتشو ميگم. حالا بااين تجربيات مزخرف من تنهاي تنهام حس بي كسي و بي هويتي دارم حالم بده واقعاااا