سلام.. من یه خواهر دارم که 2 سال ازم بزرگتره و ارشد هنر تو یه دانشگاه غیرانتفاعی میخونه.
مسئله اینه که خواهرم کلا از بچگی تو درساش مشکل داشت و به خاطر همین پدر مادرم به هنر فرستادنش. خب تو هنر هم خیلی تعریفی نداره.. و تو مدرسه همیشه نمرات خوبی تو درساش نداشت.. حالا تو خونه هر روز نه برای درسش که هنره کاری میکنه نه کار دیگه…
کلا فقط به بقیه دستور میده. جثه بزرگی داره و انتظار داره همه ازش اطاعت کنن و در غیر اینصورت وحشی میشه و هر چی دستش اومد پرت میکنه و محکم میزنتت.
از طرفی هم من نمیدونم چه کمکی بهش میتونم بکنم… من مهندسی میخونم و میخوام تو خارج ادامه تحصیل بدم و پدر مادرم اوکی هستن با این موضوع.ولی از این میترسم که خواهرم تنها بمونه و خب فکر این که اون بیکاره و من زندگی خوبی داشته باشم اذیتم میکنه. میترسم که یوقت خودکشی بکنه مثلا… چون هیچ دوستی هم نداره به خاطر اخلاقش…
گاهی وقتا با رفتاراش خیلی هممونو عصبانی میکنه مثلا تو خواب آدمو بیدار میکنه یا توی قابلمه یه عالمه نمک میریزه بی اجازه، یا نمیذاره مثلا غذا بخوریم از خودش استدلال های عجیب غریب میاره
حالا هم میگه که شما فرستادید منو به هنر. من باید تجربی میخوندم دکتر میشدم. آخه با اون نمره هایی که اون داشت تو مدرسه..واقعا آدمو دیوونه میکنه.
فک کنم خواهرم ضریب هوشی پایینی داره…ولی خب کاش حداقل اخلاقش اینقدر افتضاح نبود. چون یبار تست هوش داد ضریب هوشیش 70 80 اینا شده بود…
من نمیدونم چیکار کنم…اگه برم خارج زندگی کنم اونوقت خواهرم چی میشه.. همیشه که مامان بابام زنده نیستن….
نمایش نظرها (2)
سلام به شما دوست عزیز
نگرانی شما برای خواهرتان قابل احترام هست اما در این مسیر قرار نیست که شما زندگی خودتان را به ایشان گره بزنید می توانید تا جایی که به زندگی خودت آسیبی وارد نمی کند به او اگر توانایی و تمایل آن را دارید کمک کنید اما در این مورد که بخواهی خودت را مجبور کنی و یا مسیر رشدی خودت را نادیده بگیری خب شاید بتوانی از او نگهداری کنید اما در هرصورت ایشان نیز مسیر زندگی خودش را طی خواهد کرد و در کنار اینکه خود شما چه می شوید .
در هرصورت پدر و مادر در اول بهتر است که برای بهبود شرایط روحی او و بررسی این مشکلات حتما به صورت حضوری او را به روانشناس ارجاع بدهند تا بتوانید با آگاهی از واقعیت و کمک به بهبود مسیر ارتباطی او تلاشی که ممکن است به او کمک شود را بکنید تا او هم بتواند مسیر رشدی خودش را در سطحی که امکان پذیر می باشد انجام بدهد اما اینکه در آینده چه می شود را بهتر است به آینده واگذار کنید در هرصورت اگر واقعا خواهر شما نیاز به یک زندگی تحت حمایت برای همیشه داشته باشد خب از زمان فعلی نیاز است که پدر و مادر یک سری امکانات و شرایط را برای آینده او ایجاد کنند .
در هرصورت اینکه شما زندگی خودتان را به ایشان گره بزنید هیچ کمکی به شما و ایشان نمی کند در هرصورت واقعتی را باید دانست و براساس آن تصمیم گیری کرد.
سلام خیلی ممنونم که پاسخ دادید.
ما او را با کلی تمنا و خواهش به روانشناس مطرحی می بردیم و بعد از چند جلسه روانشناس یک روانپزشک معرفی کرد. روانپزشک هم چند تست گرفت و قرص آسنترا تجویز کرد. ولی خواهرم تا حالا یک بار هم نخورده. قرص ها رو پرت کرد. حالا نمیدونیم چیکار کنیم..
کلا چه کمکی از دست من برمیاد...
ممنونم که توجه میکنید