سلام.دختری هستن حدودا 18 ساله از گیلان شهرستان صومعه سرا که به دلیل مشکلات فراوان از جمله فلج شدن مادرم در 15 سال پیش,قطع نخاع شدن برادرم در 3 سال پیش,و شکست در یک رابطه در 2 سال پیش,افسرده و ناامید شدم.تو این 2 سال از درسم عقب موندم و خیلی اعتماد به نفسم رو از دست دادم.رفتم دنبال کتابهای فلسفی و الان هم به وجود خدا اعتقادی ندارم.هیچکس تو زندگیم نیس هیچوقت با کسی درد و دل نکردم هیچوقت به کسی تکیه نکردم حتی خونوادم حتی خدایی که همه از ایمان بهش لذت میبرن…خیلی حالم بده خیلی داغونم خیلی…جدیدأ زیاد فکر خودکشی به سرم میزنه اما سعی میکنم از طریق مختلف به خوم امید به زندگی بدم اما یکی 2 روز بعد بازهم همون حالات روان پریش میاد سراغم…هدف دارم اما دیگه اراده و رمقی برای تلاش نمونده.من خیلی سعی میکنم که حالم خوب باشه اما جو خونه اونققققدر افسرده کننده است که اگه کوهم باشی میریزی بهم…حالم خیلی بده …اگه دوست داشتین جوابم رو بدین من بیشتر از حرفای کلیشه ای به ایجاد ایجاد نگیزه و امید و برنامه ریزی نیاز دارم.چون هنوز کنکور ندادم و 2سال که از همه چی عقب افتادم…من آینده میخوام من دلم میخواد برای زندگیم تلاش کنم اما دیگه خسته شدم ازین خونه حتی یکبار هم فرار کردم اما دوباره برگشتم…هزینه مشاوره های حضوری هم اونقدر گرونه که آدم نمیتونه بره سمتشون..وگرنه احساس میکنم با چند جلسه مشاوره حالم خیلی بهتر میشه..اما ….