سلام.
من پسر ۱۳ ساله هستم. خسته شدم از رفتار بابام. از صبح زود میره رو مبل میخوابه تا کله ظهر. بعد پامیشه به همه گیر میده و قر میزنه. ناهارشو میخوره و بعد دوباره تا شب میخوابه.
شایدم بره بیرون و بیاد. خیلی کار های زشتی میکنه که دور از ادبه. واقعا من و خواهرم و مامانم دیگه تحمل نداریم. قبلا خیلی شاد و خوب بود اما الان حاضر نیست اشتباهشو بپذیره. تو رو خدا کمکم کنید
نمایش نظرها (2)
سلام به شما پارسا جان
قابل درک هست که این مسیر و این سبک رفتاری می تواند برای شماها با فشار روحی زیادی همراه باشد اما به نظر می رسد اتفاقاتی برای پدرتان رخ داده باشد که در زمان فعلی سرکار نمی روند و وقت خود را در منزل می گذرانند .
بهتر است از وارد شدن و بحث با ایشان خوداری کنید و مسیر رشدی خودتان را طی کنید و در این مسیر تصمیم گیری و صحبت را بر عهده مادرتان قرار بدهید تا آنها با صحبت باهم بتوانند تصمیم گیری داشته باشند.
در این مسیر بهتر است از مادرتان بخواهید که با پدرتان به صورت حضوری به روانشناس مراجعه داشته باشند تا بتوانیم به انها کمک کنیم تا شرایط بهتری را برای خودشان و زندگی مشترکشان ایجاد کنند.
با سلام خدمت شما
دوست عزیز احساس ناراحتی و عدم رضایت شما با توجه به شرایطی که توصیف کردید کاملا قابل درک است.
اما توجه داشته باشید که رفتار های دیگران از جمله پدرتان، هر شکلی که داشته باشد، شما نمی توانید او را تغییر دهید.
چرا که اساسا هر کسی بر اساس افکار و ادراک و خواسته های خودش عمل می کند و گاهی ممکن است ادراکی که دارد کاملا متفاوت باشد و یا به هر دلیل رفتار آزار دهنده ای داشته باشد که خودش قبول نداشته باشد و یا نیاز به تغییر را احساس نکند.
در چنین شرایطی واقعا کاری از دیگران ساخته نیست.
تنها مسیری که وجود دارد گفتگو و صحبت کردن است وگرنه غر زدن و قضات منفی و سرزنش و قهر و بی توجهی و یا پرخاشگری هیچ کدام هیچ فایده ای ندارند.
مادرتان می توانید با ایشان صحبت کند و با اعلام همدلی خودش ببنید شاید مشکلی دارد و یا حتی مبتلا به اختلال افسردگی شده باشند که این گونه نشان می دهند و در این صورت نیازمند دریافت حمایت هستن تا احساس نکنند همه در مقابلش قرار دارند و در این صورت با دریافت احساس ارزشمندی از سوی شما با احتمال بیشتری با شما همراه خواهند شد.
به طور کلی از آنجا که رفتار دیگران خارج از دایره اختیارات و اراده ما قرار دارد بهتر است آن را به عنوان یک واقعیت تغییر ناپذیر بپذیریم و به جای آن ببینیم ما چگونه می توانیم در چنین شرایطی از خودمان مراقبت و محافظت کنیم تا کمترین آسب متوجه ما باشد.
یا تصمیم بگیریم که با این وجود می خواهیم چگونه فرزندی برای پدر یا مادرمان باشیم.
همچنین بهتر است به جای قضاوت ایشان، سعی کنید کمی از زاویه دید او به موضوع نگاه کنید و ببیینید چگونه به جای سرزنش می توانید او را بیشتر درک کنید.
گاهی پرخاشگری افراد به خصوص اگر ناگهانی شکل گرفته باشد می تواند نشان دهنده وجد یک مسئله روانشناختی جدی و یا مشکلات و آسیب های دزونی افراد باشد که به این شکل بروز پیدا کرده است.
در چنین شرایطی که با شفقت و همدلی به موضوع و آن فرد نگاه کنیم، کمتر احساس خشم را تجربه خواهیم کرد و بهتر می توانیم رفتارهای موثرتری انجام دهیم.
بنابراین بهتر است به جای تمرکز بر مشکل و یا رفتار پدرتان، بر چگونگی حل یا مدیریت آن و بر رفتارهای خودتان تمرکز کنید و مسائل رابا استفاده از گفتگو بدون برچسب زدن و توهین و سرزنش، حل یا مدیریت کنید.
برای دریافت اطلاعات بیشتر در این زمینه بهتر است به یک مشاور یا روانشناس مراجعه کنید تا بدانید چگونه در مسیر داشتن زندگی با کیفیت تر و دلخواهتان گام بردارید.
به مادرتان هم می توانید پیشنهاد دهید که ایشان هم به یک روانشناس مراجعه کنند و راهنمایی های لازم را دریافت کنند.