سلام
من به علت اختلافهایی که از قبل داشتم تصمیم به جدایی گرفتم درحالی که باردار بودم دادگاه کار ما رو تا زمانی که من وضع حمل نکردم معلق نگه داشت زمانی که پسرم به دنیا اومد خانواده پدرش اومدن داخل بیمارستان و بچه رو همراه خودشون بردن من هم اصلا طرفش نرفتم چون هم شرایط نگهداریش رو نداشتم هم میترسیدم بهش وابسته بشم و بخاطر بچه مجبور بشم کاری بکنم که باب میلم نیست الان پسرم یک سال و شش ماهشه و پیش مادربزرگش زندگی میکنه همسر سابقم الان ازدواج کرده و پسرم رو با خودش نبرده…
تمام نگرانی من الان سر این موضوع هست که الان نه پدری بالای سرش هست نه مادری نمیدونم اگر الان اقدام کنم برای اینکه بیارمش پیش خودم به نفعش کار کردم یا بیشتر بهش ضرر زدم
نمایش نظرها (2)
با سلام خدمت شما
پاسخ به سوال شما کمی پیچیده است به خصوص که از شرایط و درک حالات و رسیدگی به کودکتان دریافتی وجود ندارد. اینکه مادربزرگ او را بزرگ می کند هم خوب است هم بد . اینکه ایشان چند ساله اند و ایا رسیدگی های کامل را به کودک دارند یا خیر و کودک در محیط غنی زندگی می کند یا خیر؟ بایستی بررسی های لازم صورت گیرد . اما در هر حال اینکه شما کاملا با او قطع ارتباط کرده اید قابل قبول نیست بالاخره او به هویت مادر نیاز دارد حداقل ملاقات های اواخر هفته را آغاز کنید تا بتوانید دریافت های بهتری از شرایط نگهداری فرزندتان داشته باشید .و تصمیمی مبتنی بر واقعیت بگیرید . تا با بررسی شرایط کودک بتوانید تصمیم بگیرید که نزد مادربزرگ بماند بهتر است یا نزد شما ؟ این آخرین مرحله است . در این زمینه روانشناسان متخصص کودک در کانون مشاوران ایران می توانند کمکتان کنند 88422495
متشکرم بابت نظرتون
مادربزرگش 46ساله یا بیشتر هست.
از لحاظ رسیدگی به بچه ها نسبتا خوب عمل میکنه دیدم نوه های دیگه اش رو چجوری نگه داری میکرد؛ ولی اصلا از روش تربیتشون خوشم نمیاد
واقعا الان سر در گم هستم.
دلم برای دیدنش پر میزنه مدام عکسش رو نگاه میکنم ولی میترسم وقتی به هم وابسته بشیم خانواده پدرش برام دردسر درست کنن چون پدرش اصلا ثبات اخلاقی نداره و این موضوع رو مشاور و قاضی دادگاه هم تائید کردن