نمایش نظرها (3)

• نوجوانان پرخاشگر

  دوست عزیز رفتار فرزندان بازتابی از برخورد خود والدینه.
  به همین خاطر توصیه میکنم حتما در این مورد مشاوره ای حضوری انجام بدید .

  خشم یکی از هیجانات انسان است که در تمام طول عمر ممکن است با سروکار داشته باشیم .
  و در لحظه‌هایی از زندگی آن را احساس کنیم اما در یک دوره از زندگی انسان خشم بیشتر از هر دوره دیگری بروز می‌کند.
  و آن دوره نوجوانی است که بسیاری از روانشناسان از آن به نام دوره بحرانی زندگی نام می‌برند و به باور آن‌ها دوره نوجوانی دوره سرکشی و طغیان است .

  تأثیر هورمون‌ها برخشم نوجوان :
  همراه با رشد نوجوان و ترشح هرمونهای جنسی در بدن آن‌ها تغییرات زیادی در خلق‌وخوی آن‌ها ایجاد می‌شود آن‌ها کم‌حوصله‌تر شد.
  و دیگر مثل سابق به صحبت‌های والدین توجهی نمی‌کنند و با کوچک‌ترین حرف مخالفی از کوره بدر می‌شوند.
  تأثیر هورمون‌ها در این دوره از زندگی انسان چشمگیر است که در کنار عوامل دیگر کمک به پرخاشگری بیشتر کودک می‌کند .

  عوامل مؤثر بر خشم نوجوان :
  علاوه بر هورمون‌های جنسی در دوره نوجوانی از دیگر عوامل تا ثیر گذار و تشدید کننده خشم نوجوان می توان به شیوه برخورد والدین با نوجوان را بیان کرد .

  اگر والدین تا قبل از اینکه کودک به مرحله نوجوانی وارد شود از شیوه امرونهی کردن و بایدونباید برای تربیت کودک خود استفاده کرده باشند.
  زمانی که کودک پا به مرحله نوجوانی می‌گذارد و کم‌کم به‌سوی مستقل شدن قدم برمی‌دارد با این امرونهی کردن به چالش کشیده می‌شود .
  نوجوان بر این باور است که خود به همه‌ی امور واقف است و دیگر نیازی نیست به او بگویند چه‌کار کند اما والدین همچنان انتظار دارند .
  که نوجوان همچون سابق گوش به حرف آنان باشد … و این باعث بروز اولین اختلافات بین والدین و نوجوان و اولین پرخاشگری‌ها می‌شود .

  مهم‌ترین عواملی که سبب پرخاشگری نوجوان می‌شوند :
  تجاوز به حقوق نوجوان و نادیده گرفتن مالکیت او ،آزارهای کلامی و الفاظ توهین‌آمیز به نوجوان ،تنبیه و حمله فیزیکی به نوجوان .
  بازداشتن نوجوان از انجام علایقش ،تحت‌فشار گذاشتن نوجوان و اصرار به انجام کاری که تمایل ندارد .

  آنچه به والدین توصیه می‌شود که در زمان خشم نوجوان از آن دوری کنند :

  در مقابل فریادهای نوجوان شما نباید دادوبیداد کنید در صورت شروع دعوای کلامی با نوجوان ممکن است خط قرمز ها شکسته می شوند.
  و از الفاظ توهین آمیز یا خشنی استفاده شود که رابطه شما و فرزندتان را در آینده دچار مشکلات بیشتر کند پس تا آنجا که می‌توانید.
  از مشاجره کردن با نوجوان بپرهیزید و در هنگام خشم او سعی کنید خونسردی خود را حفظ کنید .

  قهر کردن با نوجوان نیز یکی از مواردی است که تأثیر مثبتی بر روابط شما با فرزندتان ندارد و در نوجوان احساس طردشدگی به وجود می‌آورد .

  عده‌ای از والدین در هنگام پرخاشگری نوجوان او را به حال خودمی گذارند کاری به کارش ندارند این رها شدن حسی را به کودک منتقل می‌کند.
  که انگار کسی برای او ارزشی قائل نیست و یا اینکه دیگرکسی دوستش ندارد .

  در زمان خشم نوجوان نصیحت کردن ممنوع
  اگر نوجوان شما زیاد پرخاشگری می‌کند در ابتدا روابط خانوادگی و شرایطی که نوجوان در آن شرایط پرخاشگری می‌کند را بررسی کنید

  شاید نیاز باشد روابط خود با فرزندتان را اصلاح کنید

  واکنش صحیح در هنگام پرخاشگری نوجوان :
  به نوجوان فرصت دهید در مورد خشمش با شما صحبت کند و تخلیه شود در هنگام خشم از نوجوان بازخواست نکنید .
  اجازه دهید بعد از آرام شدن با او صحبت کنید ، مواظب انتقادهای خود از نوجوان باشید نوجوان نیاز به تائید شما دارد

  با نوجوانتان بیشتر همدلی کنید و احساسات او را درک کنید نوجوان روحیه حساسی دارد که نیاز به همدلی بیشتر شما دارد .

  مراحل مدیریت خشم را به فرزندتان آموزش دهید:
  ۱-نوجوان کلیدهای خشمش را بشناسد

  کلیدها همان حرفها و رفتارهایی است که اورا خشمگین می کنند.
  نوجوان باید آنها را شناخته ووقتی در موقعیت مواجهه با آنها قرار گرفت آماده آرام ماندن باشد.

  ۲-نوجوان علائم خشمش را بشناسد و با شروع اولین علائم بتواند آن را مدیریت کند

  ۳-نوجوان مراحل آرام سازی یا ریلکسیشن را از قبل آموخته و تمرین کند تا در هنگام بروز خشم بتواند از آن استفاده کند

  ۴-مهارت حل مسئله را به نوجوان آموزش دهید تا نوجوان در مواقع بروز مشکلات به‌جای ابراز خشم بتواند بهترین تصمیم را بگیرد و عمل کند .

  ۵-بیان احساسات منفی و یا نوشتن آن‌ها به نوجوان در آرام شدن در هنگام خشم کمک می‌کند

  وبه عنوان حرف آخر توصیه من به شما والدین عزیز این است که به استقلال نوجوانتان احترام بگذارید.
  و به او کمک کنید تا بتواند در آینده فرد مستقلی شود احترام به نوجوان و رسمیت شناختن او به‌عنوان یک فرد مستقل
  کمک زیادی به ارتباط بهتر بین شما و نوجوانتان می‌کند شاد و موفق باشید .

• اگر فرزندمان مبتلابه بیماری ایزکزوفرنی بودوگاهگاهی حرفهای توهین آمیززد ودادوفریادزدچی من با همه تحملم دیگه نمیتونم دوام بیارم تصمیم گرفتم فرارکنم دراین سن پیری نمی تونم تحمل کنم زندگی درمحیط خانه ام سخت شده باید همه چیزرو بذارم وخودمو ورادرم دررم

  • با سلام خدمت شما دوست عزیز
    به نظر می رسد در شرایط سخت روحی قرار دارید برای اینکه بتوانیم به شما کمک کنیم نیاز است یک سری اطلاعات بیشتر در اختیار ما قرار بدهید تا بتوانیم بیشتر باهم صحبت کنیم.
    1. شما چند سالتان است؟
    2. فرزند شما چند سالشان است؟ ایشان دچار اختلال اسکیزوفرنی هستند ؟ این تشخیص گذاری از سمت چه کسی صورت گرفته است؟ و آیا دارو یا سبک درمانی خاصی را اجرا می کنند؟
    3. شما با چه کسانی زندگی می کنید ؟
    4. روابط شما با همسرتان و افراد دیگر زندگیتان چگونه است؟
    5. شغلتان چیت؟ و میزان تحصلات شما چه میزان می باشد؟