سلام.20سالمه.قسط ازدواج دارم و به این باور ذهنی و قلبی رسیدم که میتونم زندگی خوبی رو شروع کنم.خونه هم دارم….ولی وقتی با مادرم صحبت میکنم میگه باید درست تموم بشه بعد.من دانشجوی پرتو پزشکی در مقطع کارشناسی ام.میخوام مستقل باشم….خیلی هم راجب این موضوع فکر کردم….و به این نتیجه رسیدم که میتونم رو پای خودم وایسم.ولی متاسفانه طرز فکر خانواده این طور نشون میده که احساس میکنن من هنوز بچم.
نمایش نظرها (1)
دوست عزیز توجه به نوشتن خودتون کنید که " قصد ازدواج " نه " قسط ازدواج " ... همین جابجایی ساده میتونه معنی کلمه رو تغییر بده ... به همین راحتی تفکری که شما در مورد ازدواج دارید میتونه تغییر کنه ... ازدواج آسان وجود نداره و برای ازدواج باید درآمد خوب و پایداری داشته باشید تا بتونید مقدمات و وسایل ازدواج و زندگی مشترک رو تهیه کنید ... اگر چنین امکاناتی رو دارید میتونید برای ازدواج ادعا کنید ... هر چند بلوغ فکری در شما تازه در بین 21 تا 25 سالگی رخ میده پس بهتره فعلا" به همون درس خواندن ادامه بدید و بعد سربازی و بعد پیدا کردن کاری مناسب و بعد ازدواج