سلام وقت بخیر. من یه دختر 22 ساله هستم. دانشجو هستم. اما حوددا یک ساله به خاطر اوضاع کرونا مجبور شدم به دانشگاه نرم و تو خونه بمونم. احساس می‌کنم تو این یک سال به شدت از لحاظ روانی فردی عصبی شدم البته عصبی نه به معنی اینکه نسبت به بقیه پرخاشگر باشم، نه بیشتر خود خوری میکنم و خودمو عذاب میدم. تک تک اعضای خانواده ام به نحوی مشکلات خودشونو دارن و همه خانواده رو درگیر میکنن. خواهرم که ازدواج کرده و هر هفته با شوهرش دعوا میکنه و میاد خونمونو و همش حرف طلاق و طلاق کشی پیش میاد و خودتون میدونید این مسئله چه قدر آزار دهنده ست. مادرم حدودا سه روزه سر کار نرفته و از صبح که بیدار میشه مدام دعوا میکنه یا با پدرم دعوا میکنه یا با من. ای کاش سر موضوعات مهم دعوا کنه. ولی واقعا الکی عصبی میشه و فجیع آمیز شروع به داد زدن میکنه بعضی اوقات به خودم میگم مامانم دیوونه ست باید بره پیش روان پزشک. رفتاراش نرمال نیستن. وقتی میرفت سرکار از صبح تا شب سرکار بود نهایتا روزی 1 یا دوبار از این بحثا پیش میومد ولی حالا که سرکار نمیره دفعات دعوا شاید به 5 بار در روز میرسه. واقعا اعصابم ضعیف شده و بعضی اوقات به مرحله ای میرسم که میشینم تو اتاقم گریه میکنم. وقتی میرفتم دانشگاه از همه این مسائل دور بودم. چون دانشگاهم شهر دیگه بود. قبلا از دانشگاه هم چون درگیر کنکور بودم مادر و پدرم بیشتر مشغول کار بودن و این مشکلات کمتر بود. اما حالا شرایط خیلی برام غیرقابل تحمل شده. حس میکنم تک تک سلول‌های عصبی مغزم دارن منفجر میشن. واقعا نمیدونم چرا من باید آنقدر زندگی غیرطبیعی داشته باشم. یعنی همه مثل من از صبح تا شب اینقدر اعصابشون خورد میشه. خیلی خسته شدم