باسلام،بابت راهنمایی تان کمال تشکررا دارم وخسته نباشیدخدمت حضرت عالی وهمکاران گرانقدرتان.
بارها درمورد مشکلات فیمابین مان باهمسرم صحبت کردم وهرجایی که حق بااو بود کوتاهی حود راپذیرفتم ولی متاسفانه نود درصد گفتگوهایمان از جانب همسرم به نتیجه نمیرسید،همسرم از نقدکردن و انتقاد از کار ورفتارش ناراحت شده وبیان میکند ازموردانتقادقرارگرفتن بیزاراست،متاسفانه همسرم برای هرکار وموضوعی وقت دارد الی مسلئل بین خودمان،بیش از یکسال حتی کلامی محبت آمیز برلب نیاورده ،باکوچکترین حرف ناراحت شده وطبق آنچه که از اودیدم من آخرین اولویت اوهستم،ولی قبول نمیکند در مورد مسائل ورفتارهای جنسی که اصلا کلامی نمیگوید،سال گذشته اوطرف مادرش تهمت وافترای بدی بمن نسبت داده شد که بعداز چندوقت همه چیز مشخص شد ومن ناراحت که همسرم کلامی به دفاع ازمن برلب نیاورد،ناگفته نماند که از ۱۳سال پیش که ازدواج کردم با مادرش مشکل دارم که همه از طرف مادر زنم است،مطمئن هستم که ازدرون باخود درگیراست برای بله یاخیرگفتن به موضوعی که فکرش درگیرآن است،لحظه ای خوب است ولی گویی دریک لحظه بیاد چیزی میافتد و کنارمیکشد دراین مدت بسیار تحقیق ومطالعه کردم وخیلی از رفتارش را میتوانم حدس بزنم بااینکه اورا دوست دارم وذره ای ازعشقم به اوکم نشده فکرمیکنم شاید این رابطه راتمام کنم بهتر است ،ازلحاظ روحی و روانی دروضعیت خوبی نیستم کم حرف وگوشه گیرشدم وشبها درخلوت خود زیرآواری از افکار واوهام مدفون میشوم واز درون تحلیل میروم بدون آنکه کسی درد مرا بداند و همسرم احساس وحال خرابم را نمی بیند و ظاهری. را میبیند که دراثرفشارفراوان گاهی فراموشکار وبی رمق وافسرده وکم حرف گشته وبجای جویای احوالم شدن ایراد میگیرد وزخم زبان،میگوید بتو علاقه دارم که باتوزندگی میکنم اما دلم از دریچه چشمانش میبیند که مصلحت واقتضای شرایط دلیل بودنش در کنارم است.
در وصفش شعر میگویم بارها وبارها اما با کلامی کلامات را در دهانم سر می برد لبخندی که دیگر قلبم با زخمهایش آشنایی دیرین دارد .اراده ای داشتم که هرمانعی راازجلوی پایم برمیداشتم اما اکنون درمانده و حیرانم