سلام. نمیدونم چی بگم و چطور بگم. من و مادرم و خواهر ۱۰ ساله ام داریم از رفتار پدرم میبریم. قبلا برای یه مریضی به توصیه پزشک تریاک استفاده کرده بود . کم کم زیادش کرد. دستش قبلا خالی بود، برا همین زیاد جاییم نمیرفت و توی یه اتاق برا خودش بود. شبا تا ۴ بیدار.صبا تا ۱۲ خواب. همینطور بیشتر شد تا الان که دست و بالشم باز شده دیگه شبا خونه نمیاد. من نمیتونم اب شدن مادرمو ببینم. مادرم کسیو نداره که بخواد بره از اینجا. حقوقی هم از خودش نداره که اگه بره بتونه زندگیشو بچرخونه. منم امسال کنکور دارم دقیقا ۱۱۴ روز دیگه. واقعا تمام ذهنمو داره درگیر میکنه این جریان و میترسم همه زحماتمم به باد بره. من نمیدونم چیکار کنم تورا به خدا کمکم کنید
نمایش نظرها (2)
سلام به شما دوست عزیز
احساسات و نگرانی شما برای خانوادیتان قابل احترام می باشد اما دقت کنید که در این مورد بهتر است تصمیم گیری را بر عهده خود مادرتان بگذارید تا ایشان بر اساس شرایط اجتماعی، اقتصادی ، روحی و ... خود در این مورد تصمیم گیری داشته باشند .
در هرصورت ایشان در صورت تصمیم به جدایی می توانند از مهریه خود با تبدیل به زمان فعلی و ... برخوردار شوند اما بهتر است اجازه بدهید بدون دخالت شما در این مورد تصمیم گیری داشته باشند .
خودتان نیز بهتر است سعی کنید که از شرایط باقی مانده برای کنکور استفاده کنید و تمرکز خود را بر دروس بگذارید تا بتوانید مسیر رشدی بهتری را طی کنید چون تمرکز شما بر رفت برگشت و رفتارهای پدرتان تا زمانی که خود ایشان نخواهند که برای بهبود زندگیشان گامی بردارند کمکی نمی کند و تنها می تواند تمرکز شما را از مسیر اصلی خارج کند .
بهتر است سعی کنید در کنار درک احساساتی که دارید به مسیر رشدی خود نیز توجه داشته باشید تا بتوانید شرایط بهتری را با استقلال بیشتر در آینده تجربه کنید و دامنه تصمیم گیر های شما افزایش یابد .
با سلام خدمت شما
دوست عزیز بسیار ناراحت کننده است که شما علاوه بر استرس کنکور، تا این حد نگران حال مادرتان هم هستید و ذهنتان را اینگونه مشغول کرده است و احساسات شما در این زمینه کامات قابل درک است.
اما بیایید کمی بر روی مشکل و مسئله ای که مطرح کردید تمرکز کنیم.
پدر شما درگیر اعتیاد شده و چون کمتر به امورات خانه و مادرتان رسیدگی می کند باعث نگرانی شما شده است.
همانطور که دیدید رفتارها کاملا مربوط به اطرافیانتان است و دست شما نیست که کاری بکنید.
با غصه و خوردن و فکر و خیال هم که چیزی تغییر نمی کند.
و ظاهرا شما به خاطر شرایط و حال و روز مادرتان ناراحتید، بهتر است بدانید همه افراد توانمندی هایی دارند.
و تمام افراد در طول دوره زندگی خود دچار بحران ها و مشکلاتی می شوند که ممکن است دشوار باشد اما باعث رشد توانمندی ها یی در انها می شود و بهرحال راه خودشان را پیدا می کنند.
هر کسی در این دنیا مسئول رسیدن به خواسته ها و نیازهای خودش است.
شما هم با وجود نگرانی که برای مادرتان دارید، در ابتدا در برابر زندگی و نیازها و خواسته های خودتان مسئول هستید.
حتی اگر هم بخواهید در آینده به ایشان کمک کنید تا توانمند شود در ابتدا باید خودتان قوی و توانمند باشید و در مسیر اهدافتان گام بردارید تا لااقل غصه شما بر دل ایشان نباشد و این خودش بزرگترین کمک است.
بنابراین با وجود این افکار ناراحت کننده سعی کنید به مسیر خودتان پرتوان ادامه دهید و با یادآوری تصویر فرد توانمند و مستقلی که خودش قادر به برآورده کردن نیازهای خودش هست، به خودتان انگیزه و توان بدهید.
به مادرتان هم فعلا باهمدلی دادن و کمک حال بودن، سعی کنید در کنارش باشید اما اجازه دهید خودش به حل مسائل خودش بپردازد.
ایشان می توانند با دریافت مشاوره تخصصی مسیرشان را بهتر پیدا کنند و مناسبترین تصمیم را اتخاذ کنند و بیاموزند چه کنند که با وجود هر تصمیم، شرایط موجود کمتر به ایشان آسیب بزند.