سلام. من مادری ۳۸ ساله هستم که یک دختر ۱۱ ساله و یک پسر ۶ ساله دارم. با دخترم خیلی مشکل دارم . البته خودم هم عصبی و پرخاشگرم . فکر میکنم بچه های بی مسوولیتی بزرگ کردم . هر چیزی که به دخترم میگم ، اصلا انگار نشنیده و انجام نمیده و یا حتی بر عکسش رو انجام میده و ناراحتی بیشتر من از اینه که پسرم هم از دخترم الگو برداری میکنه و کارهای اونو انجام میده . خیلی خسته شدم . فکر میکنم به درد نمیخورم و تمام مشکلات از منه . دیشب ساعت ۱شب سر اینکه چرا کاری که گفتم نکن رو انجام دادی عصبانی شدم و هر دو رو انداختم بیرون از خونه ( تو آپارتمان زندگی میکنیم) به امید اینکه پشت در به کار بدش فکر کنه و بیاد عذر خواهی کنه و دیگه این کارها رو انجام نده اما بعد از ۲۰ دقیقه که دیدم خبری ازش نیست رفتم بیرون و پیداشون نکردم بعد از ۱۰ دقیقه گشتن که دیگه ناامید شدم و میخواستم زنگ بزنم به پلیس که دیدم ماشین پلیس دوتاشون رو تو خیابون دیده بودن و اوردن خونه . خیلی حالم بده من نمیخواستم اینطور بشه اما دخترم انقدر مغروره که حتی یک فرصت مثل همیشه از ما نخواست و رفتن به ناکجا اباد رو به عذرخواهی کردن از ما ترجیح داد. حالا نمیدونم با همچین بچه ای چکار کنم . یا بهتر بگم با خودم چکار کنم که تو تربیتش اشتباه کردم اینو هم بگم که همسرم همیشه میگه دعوا رو به جاهای باریک نکشون . مثلا تهدید یا تنبیهی در نظر بگیر که قابل اجراشدن باشه . و بای همین بیرون انداختن چندبار به من گفت این کار اصلا درست نیست و اخر خودت باید بری بیاریش خونه و این کارو بدتر میکنه. اما من به حرفش گوش ندادم . کنترل خشم هم ندارم و اینم یک نقطه ضعفمه
نمایش نظرها (2)
سلام به شما دوست عزیز
قابل درک می باشد که شما با فشار روحی زیادی روبرو هستید اما دقت کنید که این میزان تنبیه اصلا کمکی به بهبود مشکلات نمی کند و حتی می تواند آسیب های روحی و جسمی بیشتری را برای دختر و پسرتان به همراه داشته باشد .
در اول بهتر است بتوانید خشم و ناراحتی خود را کنترل کنید و بله صحبت همسرتان درست می باشد تنبیه باید آسیب زا باشد و بیرون کردن از خانه به هر دلیلی تنبیه مناسبی نیست .
بهتر است از سرزنش کردن خودتان خوداری کنید چون باعث می شود خشم بیشتر و نارضایتی بیشتری را تجربه کنید و این موضوع بر روند روابط شما با کودکتان تاثیر می گذارد .
بهتر است در این مسیر در اول برای بهبود شرایط روحیتان اقدام کنید و در کنار آن دخترتان را نیز برای مشاوره به روانشناس ارجاع بدهید تا با بررسی شرایط او بدانیم که از نظر روحی او چه افکار و احساساتی را تجربه می کند که باعث ایجاد این سبک رفتاری می شود .
دقت کنید که هردوی شما در جایگاه خودتان با مشکلاتی مواجهه هستید که نیاز به درمان دارد.
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
021-22685741
با سلام خدمت شما دوست عزیز
احساس ناراحتی و ناکامی و خشم شما کاملا قابل درک است.
اما همانطور که خودتان هم می دانید شیوه های کنترلگرانه مانند سرزنش کردن،ذ نصیحت کردن، غر زدن، برچسب زدن، تهدید و تنبیه و قهر و بی توجهی و دعوا هیچ یک باعث نمی شوند که فرزندان شما و یا هر فرد دیگری مطابق میل و خواسته شما رفتار کند و یا به حرف شما گوش دهد.
اینگونه رفتارها فقط باعث از اعتبار انداختن شما نزد فرزندانتان خواهند شد و آنها را از شما دورتر خواهد کرد.
در حالی که بیشترین آیتمی که شما با افزایش سن فرزندانتان به آن احتیاج دارید همین داشتن رابطه خوب و با کیفیت است.
همانطور که می دانید هر کسی نیازها و خواسته ها و ادراکی دارد که بر اساس همان رفتار می کند و همانطور که شما خودتان طبق میل و خواسته ها و افکار خودتان رفتار می کنید دختر شما هم همین گونه خواهد بود و اگر به جز این انتظار داشته باشید کاملا غیر واقع بینانه خواهد بود.
به خصوص اینکه ایشان در آستانه ورود به نوجوانی هستند و نیاز به ازادی و استقلال رای و انتخاب تازه در این دوران سر برمی آورد و افراد با این نیاز خودشان روبرو می شوند.
بنابراین شما نمی توانید توقع داشته باشید مانند دوران کودکی اش همچنان حرف گوش کن و پیروی دستورات شما باشند.
درباره اصول و قوانین فرزندپروری می گویند بهتر است رفتارها را به سه دسته سبز، زرد و قرمز تقسیم کنید.
رفتارهای سبز آن دسته از رفتارها هستند که خوب ارزیابی می شوند و مورد تایید والدین هستند که حتما باید در صورت انجام شدن مورد توجه قرار بگیرند.
رفتارهای زرد شامل آن دسته از رفتارهایی می شوند که در صورت انجام دادن خیلی آسیبی وارد نمی کنند و اینگونه رفتارها را گاهی می توان نادیده گرفت.
دسته سوم رفتارهای قرمز هستند که هرگز مورد تایید نیستند و جزو نبایدها هستند مانند امتناع مدرسه رفتن و یا برخی رفتارهای آسیب رسان که تعداد آنها بسیار کم هستن و درباره آنها هیچ جای توجیهی وجود ندارد و باید مانند قوانین مطرح شوند.
مسئله اصلی اینجا است که والدین در خیلی از موارد رفتارو واکنشهایی را در برابر رفتارهای زرد اتخاذ می کنند که انگار قرمز هستند.
و یا رفتارهای سبز را به کلی نادیده می گیرند و اینها باعث سردرگمی فرزندان و قانون شکنی بیشتر در آنها می شود.
رفتارهای تنبیهی معمولا در کوتاه مدت موثر هستند و باید از آنها حداقل استفاده و فقط در موارد معدود خاص که قصد توقف آنی آنها را داریم مورد استفاده قرار گیرند مثلا زمانیکه احتمال آسیب جدی وجود دارد.
به علاوه هرچه سن فرزندان بیشتر ی شود و توانایی های آنها افزایش می یابد دیگر تنبیه و تهدید موثر واقع نمی شوند و اینگونه اقدامات فقط بتعث تخریب رابطه شما خواهند شد.
بنابراین بهتر است رفتارهای همدلانه و گفتگو را جایگزین رفتارهای پرخاشگرانه و تهدید و دعوا و توهین یا تحقیر کردن و مشاجره کنید.
برای رفتارهایی که مهم هستند از طریق گفتگو قوانینی را به صورت کاملا توافقی با خود آنها تنظیم کنید و برای آن در صورت انجام نشدن پیامدهایی را در نظر بگیرید که متناسب با همان رفتار بازط هم با موافقت و رضایت آنها و توافق دو سویه در نظر گرفته شود.
نکته مهم دیگری که بهتر است مد نظر قرار دهید این است که مبنای رفتار شما باید همین قوانینی باشد که از قبل با یکدیگر توافق کردید و متناسب با نوع رفتار نه بر اساس اینکه شما چقدر خشمگین شده اید که در این صورت حرف ها و توصیه های شما بیش از پیش از اعتبار ساقط خواهد شد و به قول معروف حنای شما دیگر نزد فرزندانتان رنگی نخواهد داشت.
همچنین فرزندان در چنین شرایطی احساس اضطراب و ناامنی ناشی از بلاتکلیفی و ناکامی را مکررا تجربه خواهند کرد و دچار مشکلات زیادی خواهند شد.
نکته دیگر این است که بیش از گفته هایتان، فرزندان شما رفتار شما را خواهند آموخت و همان را الگو قرار خواهند داد و هرچه بیشتر رفتارهای پرخاشگرانه از شما ببینند بیشتر هم از آن در مقابل خود شما استفاده خواهند کرد.
با توجه به تمام این موارد و همانطور که خودتان هم اشاره کردید، به شما توصیه می شود حتما برای خودتان مشاوره فردی دریافت کنید تا مهاررت مدیریت خشم را بیاموزید و شاید خلقتان هم پایین باشد و نیازمند بررسی و ارزیابی بیشتر و دریافت کمک تخصصی در این زمینه باشید.
همچنین برای اینکه در برابر رفتارهای فرزندانتان احساس کارآمدی و کفایت بیشتری داشته باشید و کمتر دجار سردرگمی شوید و ناچارا بهپرخاشگری روی آورید، به شما توصیه می شود با یک روانشناس کودک و نوجوان و یا متخصص فرزندپروری در ارتباط باشید و توصیه ها و راهکارهای لازم را در این زمینه دریافت نمایید تا بتوانید تعارضات و چالش های موجودتان را بهتر مدیریت کنید و برای رسیدن به خواسته ها و انتظاراتی که دارید اقدامات موثرتری انجام دهید.
و بدانید که سرزنش کردن و قضاوت منفی خودتان کمکی به شما نخواهد کرد پس بهتر است با توانمندسازی خودتان گام موثری برای رسیدن به خواسته تان برارید و در این مسیر فعالانه بکوشید.