سلام و وقتتون بخیر. من ی دختر هفده سالم. سال دیگه کنکور دارم و متاسفانه با یک مشکل خانوادگی مواجه ام که تابستون هم نتونستم به خاطر این مسئله درست حسابی درسمو بخونم. من یکی از اعضای خانوادم به قرص خواب و ضد افسردگی معتاد شده. بدجور معتاد. چون خودش پزشکه، دز بالاتر برای خودش تجویز میکنه. الان چندتا چندتا مصرف قرص داره. و وضعیت زندگی من و بقیه اعضای خونه حسابی داغونه. مدام داریم تماشاش میکنیم که به طرز بدی راه میره، بدون تعادل. نمیتونه درست کلمه هارا ادا بکنه و حافظه افتضاحی داره، طوری که حرفای یک ساعت پیشش یادش نیست. جو خونه کاملا بده. گریه های بقیه رو میبینم و بی توجهی اون معتاد تو خونه که نمیذاره و نمیخواد کمکش کنیم. سوال کلی: من چ رفتاری باید با این شخص داشته باشم؟!؟ واقعا دلم نمیخاد یک لحظه جلوی چشمام باشه، از طرفی هم میدونم بی توجهی بهش باعث بدتر کردن رفتارش میشه. ولی نمیخوام خودمم قربانی بشم تو این اوضاع. شاید باید این سوالو بپرسم که من چه جوری میتونم یکی از اعضای خانوادم رو حذف کنم؟!؟چه طور بی تفاوت باشم؟!؟ لطفا کمکم کنین ممنون
- On شهریور ۱۵, ۱۳۹۹, ۸:۵۲ ب.ظ
Jola
دسته بندی: مشاوره خانواده
یک مشکل
مطالب مرتبط
نمایش نظرها (2)
با سلام خدمت شما
دوست عزیز ناراحتی و نگرانی شما در این زمینه کاملا قابل درک است.
به هر حال زمانی که یکی از نزدیکان و یا اعضای خانواده ما دچار مسئله یا مشکلی می شود احساس ناراحتی در پی خواهد داشت اما همان طور که خودتان هم اشاره کردید شما قرار نیست خودتان را قربانی شرایط ببینید و یا بخواهید در نقش ناجی ظار شوید و اصلا کمکی هم از دست شما ساخته نیست جز این که در نقش خودتان بمانید.
ایشان نیاز به دریافت کمک تخصصی و حرفه ای از سوی یک روانشناس و روانپزشک دارند تا بتوانند مشکلات خودشان را حل کنند و از آن جا که هر کسی مسئول رسیدگی به خواسته ها و نیازها و اهداف خودش هست، تا زمانی که خود ایشان نخواهند و در این مسیر متعهدانه و مسئولانه تلاش نکنن هیچ کاری از دست هیچ کسی ساخته نیست و اتفاقا توجه زیاد اطرافیان و یا تمایل به نجات آن فرد بدون تلاش و همت خودش بدتر او را در همان جایگاه ضعف نگه می دارد.
بنابراین با توجه به این موارد شما نه قرار است وقت و انرژی خودتان را صرف مشکلت و مسائل این فرد و یا هیچ فرد دیگری به جز خودتان بکنید و نه لزومی دارد این فرد را حذف کنید و یا کلا بی تفاوت باشید، بلکه باید حضور ایشان را به عنوان بخشی از واقعیت ناراحت کننده ای که تحت کنترل و اختیار شما نیست و انتخاب شما هم نبوده است بپذیرید اما مسئولیت تغییر و بهبود این فرد فقط با خودش است همان طور که مسئولیت داشتن و ساختن زندگی ذلخواه و طی کردن مسیر اهداف شما هم وظیفه خودتان است و با توجه به این که هر فردی انرژی و زمان محدودی را دارد قرار است به خودش و زندگی خودش رسیدگی کند و در مسیر زندگی خودش انرژی و زمان محدودش را هزینه کند و نه دیگران.
با توجه به این موارد شما هم شاید لازم باشد در این مسیر مهارت های جدیدی را بیاموزید و یا توانمندی هایتان را در مواردی تقویت کنید که به همین دلیل به شما توصیه می شود به یک روانشناس و یا مشاور مراجعه داشته باشید تا بتوانید از جلسات مشاوره فردی به صورت حضوری و یا غیر حضوری استفاده کنید تا بدانید چگونه در مسیر نیازها و خواسته ها و اهدافتان در زندگی اقدامات موثرتری انجام دهید\ و با وجود شرایطی ک توصیف کردی همچنان بر هدف خودتان و کارهایی که باید انجام دهید متمرکز بمانید و در این زمین راهکارهای دقیق تری را دریافت و استفاده کنید تا در مسیر درستی گام بردارید.ن ه کسی
سلام به شما دوست عزیز
قابل درک هست که تجربه این شرایط در زندگی خانوادگی می تواند برای شما با فشار روحی زیادی همراه باشد اما دقت داشته باشید که این فرد خود در شرایط سنی و رشدی مناسبی قرار دارد که می تواند برای زندگی خود تصمیم گیری کنند و با توجه به پزشک بودن از عوارض این داروها در این دوز باخبر هستند و تا زمانی که خود ایشان نخواهند هیچ فردی نمی تواند به ایشان کمک کند و ایشان از نظر روحی نیاز به کمک حرفه ای و مراجعه و تحت نظر روان درمانگر قرار گرفتن دارند .
اما در مورد شما دقت کنید که شما مسئولیتی در قابل این فرد ندارید در جایگاهی که نسبت به این فرد دارید سعی کنید که بدون سرزنش کردن و یا نصیحت کردن در احترام با ایشان برخورد کنید اما نیازی نیست خودتان را درگیر مشکلات ایشان کنید چون درگیری شما و تمرکز بر این موضوع نیز تفاوتی در شرایط ایشان ایجاد نمی کند و تنها تمرکز شما را کاهش می دهد .
بهتر است در کنار احترامی که برای این شخص قائل هستید مسیر رشدی خودتان را سپری کنید تا بتوانید نتیجه گیری بهتری داشته باشید و به سمت هدف و خواسته های خودتان گام بردارید .