سلام وقتتون بخیر
خانمی ۲۷ ساله هستم از اهواز
سال ۹۳ کارشناسیمو گرفتمو خونه نشین شدم و از اونجایی که مادر مریضی دارم که دچار افسردگی هستش و بیشتر مواقع رو خوابه مجبببوور هستم که تو خونه باشم سرکار نرم بیشتر مواظب مادرم باشم و برای خانوادم ناهار درست کنم خیلی ازار دهنده هستش این مسئله چون تمام روز رو باید تو خونه باشم خانواده سنتی دارم ۴تا داداش دارم که ۳تاشون ازدواج کردن و یک خواهر که ایشون هم ازدواج کردن و یک فرزند معلول دارن بخاطر شرایطی که دارم خواستگار زیادی ندارم و بهتره بگم که اصلا ندارم با اینکه نه مشکل چهره دارم نه مشکل مالی ولی هیچکس از فامیل بخاطر شرایطی ک داریم سمتمون نیومدن چون میدونستن ک من مادر مریضی دارم و پابند ایشونم خیلی دوست دارم مشغول به کار بشم اما متاسفانه هیچ کار خوبی پیدا نمیکنم
چندی پیش که برای کار به جایی رفتم و مسئولش پذیرفتن بخاطر دور بودن محل سکونتمون از کار نتونستم برم و بعد هم ایشون بعد از یه مدت گفتن من از شما خوشم اومده و میخوام برای امر خیر بیشتر آشنا بشیم من ایشون رو یکبار دیدم چون دعوتم کردن ولی بعد از این دیدار با اینکه خیلی مودبانه رفتار کردمو خیلی هم لباس پوشیدنم نرمال و خوب بود ایشون دیگه مثل قبل با من رفتار نکردن و طبق گفته خودشون با خانوادشون به مشکل برخوردن و من چیزی نگفتم ولی حس کردم که بهانه اورده و از اونجایی ک‌من بعد از کلی یکی بهم ابراز احساسات کرده یه جورایی بهش دلبستم با اینکه خیللی هم اون چیزی نبود ک من میخواستم من تو دیدارمون از خانوادم گفتم از مادرم گفتم که مریض احوالن ولی نگفتم ک افسردگی دارن و از بچه خواهرم که معلولن نفهمیدم دلیل تغییر رفتارش چی بود
وقتی باهاش صحبت کردم گفت بازم باید همدیگرو ببینیمو صحبت کنیم ولی اگه منو میخواد چرا فاصله میگیره سراغ نمیگیره ازم نمیفهمم
بنظر شما من باید دیدار بعدی رو قبول کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
چ رفتاری باید از خودم نشون بدم که درست باشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟