سلام خانمی هستم بیست و شش ساله.همسرم چهل سالشه.ما دوتا بچه داریم دختر سه سال و نیم و بسری یه ساله.من نونزده ساله بودم که با ایشون مزدوج شدم.به واسطه ارتباط فامیلی دوری که داریم وتمایل خانواده ها با هم اشنا شدیمو و ایشون طوری تظاهر به مرد ایده ال بودن میکردن که من خام شدم وگول خوردم.ولی بعدها فهمیدم که بسیار دروغگو فرصت طلب هست مهریه مو از روی بچگی بخشیدم همون ابتدای کار.خونواده ش هم برای عروسی بهونه در اوردن و زیربار نرفتن.خیلی سیاستا به حساب خودشون کردن که فکر میکردن به نفع بسرشونه در صورتی که همه اینا مثل سمی بود که به زندگی ما تزریق میشد.خلاصه کنم که مرغ عشق بودیم و الان چی به سر عشق اومده که حالمون ازهم بهم میخوره.تو این شش سال زندگی مشترک به اندازه شونزده سال ادم عادی تجربه کسب کردم.بدر شوهرم قدیما دوتا زن طلاق داده بود.از یکیشون سه تا بچه داشت که بعد ازطلاق زیر دست مادر شوهرم که بعدا خودش یه یسر و یه دختر میاره بزرگ میشن.و همیشه میگفت مگه برا من عروسی گرفتن که من برانو بگیرم.تو یه ساختمونیم ولی اصلا رفت و امد نداریم.من که میرفتم راضی نیودن شکلشون برمیگشت منم نه رفنم نه اجازه دادم بیان.در این حد که مادر شوهرم کلید مینداخت صبح میومد بالا سرم توخواب که صحنه جرم رو به خیال خودش بررسی کنه.خلاصه که میدونم همه جا خوب بد داره ولی این از شمالی های فضول بود.کلا اینطور بگم که ادم مریض و مشکل داری هست و وسواسیه بچه هاشم همینطور البته همسر من از نوع وسواسیه شلخته ست.اینم بگم این شش سال که اومدم تهران و زندگی مشترکمونو شروع کردیم تا حالا بیست دفعه باهم بیرون نرفتیم.سینما که اصلا.خواهراشم که از دماغ فیل افتادن اهل معاشرت نیستن.سرم اینجا با بچه هام گرمه جزاونا کسی روندارم.که بابای لجبازشون سر تلویزیون دیدن باهاشون دعوا میکنه و طوری داد میرنه که ادم بزرگ وحشت میکنه چه برسه به بجه