مشاوره قبل طلاق

با سلام خدمت شما دوست عزیز
با توجه به مواردی که مطرح کردید احساس ناراحتی و تردید شما برای ادامه زندگی مشترکتان کاملا قابل درک است.
هر کسی باید درون رابطه احساس امنیت و ارزشمندی دریافت نماید و درگیری و پرخاشگری فیزیکی از بدترین نوع رفتار کنترلگرانه محسوب می شود و آنقدر به رابطه صدمه می زند که گاهی جبران پذیر نخواهد بود و ترس شما هم کاملا طبیعی است و اصلا ممکن است دچار ترس ناشی از تروما شده باشید که در این صورت نیازمند دریافت مداخلات تخصصی و کمک حرفه ای خواهید بود و بهر است حتما این مورد را از طریق دریافت مشاوره فردی و مراجعه به روانشناس پیگیری کنید.
با توجه به گفته هایتان به نظر می رسد ایشان فرد وابسته ای هستند که همچنان از والدینشان کمک می گیرند و به خاطر حمایت زیادی هم که دریافت می کنند ظاهرا انگیزه و دلیلی هم برای حرکت ندارند اما این گونه افراد معمولا از درون هم احساس خوبی نسبت به خودشان نخواهند داشت.
از خانواده ها هم معمولانمی توان خیلی انتظار و توقعی داشت چرا که آنها هم از روی ترحم و دلسوزی معمولا رفتار می کنند که البته گاهی بر خلاف آنچه تصور می کنند در حق فرزندانشان نه نها لطفی نمی کنند بلکه به این ترتیب آنها فرصت رشد کردن و توانمند شدن هم نخواهند داد.
البته این اصلا به آن معنا نیست که مقصر والدین ایشان هستند، چرا که مسئول اول و آخر رفتارها و انتخابها و تصمیمات هرکسی خودش است.
نمی دانیم تا کنون چه تلاشهایی برای خواسته ها و انتظاراتتان انجم داده اید اما حتما می دانید که هر کسی درون رابطه سهم و نقشی دارد و تنها راه موثر حل اختلافات بین فردی هم گفتگو کردن است و هر شیوه کنترلگرانه دیگری مانند سرزنش و قضاوت و غر زدن و تحیر و توهین و قهر و بی توجهی و پرخاشگری و حتی باج دادن، فقط اوضاع را بدتر و باعث دوری و کاهش کیفیت رابطه ها می شود و اگر تا به حال از این شیوه ها استفاده کرده باشید احتمالا مقاومت ایشان برای تلاش برای بهبود افزایش یافته است و باید اینگونه موارد متوقف شوند و به جای آن همدلی و حمایت و گفتگو جایگزین شوند.
ایشان حتما مشکلاتی دارند که یکی از آنها همین عدم مهارت مدیریت خشمشان است و یا دیگر مشکلات مانند تکانشگری و یا هر مسئله دیگری که حتما نیازمند مشاوره و مداخله تخصصی و نیازند دریافت کمک حرفه ای هستند که باید خودشان را متعهد بدانند که با پیگیری جلسات مشاوره این رفتارها مخربشان را متوقف کنند اگر مایل به حفظ زندگی مشترکشان هستند.
و اگر بخواهید ساده از کنار آن عبور کنید احتمالا دوباره تکرار خواهد شد.
اگر چنین وضعیتی برای شما آزاردهنده است و کاملا هم طبیعی است حتما باید اقدامی انجام دهید چرا که در بلند مدت می تواند شما را در معرض آسیب جدی روانشناختی قرار دهد و ایشان هم اگر حاضر به همت کردن و تلاش برای حفظ زندگی مشترکشان نیستند، بهتر است یکبار دیگر ملاکها و معیارهایی که دارید را برای خودتان مرور کنید و ببینید زدگی که اکنون دارید تا چه اندازه به آنچه می خواستید یا اکنون انتظارش را دارید شباهت دارد.
ببینید که در کجاها می توانید کاری انجام دهید و به سهم خودتان اقدامات موثری انجام دهید.
و بعد اگر زندگی اکنون شما چه تغییراتی بکند و در چه مواردی بهبود حاصل شود شما حاضر به ادامه زندگی مشترک با ایشان خواهید بود.
ر این زمینه بهتر است با مراجعه به یک زوج درمانگر در ابتدا خودتان اقدام نمایید تا بتوانید تصمیم مناسبی بگیرید و با دریافت راهنمایی ها و راهکارهای تخصصی ببینید که چه می توان کرد و شاید همسرتان هم اگر ببینند شما در تصمیمتان جدی هستید با شما همراه شوند.