سلام. من مادری ۳۸ ساله هستم که یک دختر ۱۱ ساله و یک پسر ۶ ساله دارم. با دخترم خیلی مشکل دارم . البته خودم هم عصبی و پرخاشگرم . فکر میکنم بچه های بی مسوولیتی بزرگ کردم . هر چیزی که به دخترم میگم ، اصلا انگار نشنیده و انجام نمیده و یا حتی بر عکسش رو انجام میده و ناراحتی بیشتر من از اینه که پسرم هم از دخترم الگو برداری میکنه و کارهای اونو انجام میده . خیلی خسته شدم . فکر میکنم به درد نمیخورم و تمام مشکلات از منه . دیشب ساعت ۱شب سر اینکه چرا کاری که گفتم نکن رو انجام دادی عصبانی شدم و هر دو رو انداختم بیرون از خونه ( تو آپارتمان زندگی میکنیم) به امید اینکه پشت در به کار بدش فکر کنه و بیاد عذر خواهی کنه و دیگه این کارها رو انجام نده اما بعد از ۲۰ دقیقه که دیدم خبری ازش نیست رفتم بیرون و پیداشون نکردم بعد از ۱۰ دقیقه گشتن که دیگه ناامید شدم و میخواستم زنگ بزنم به پلیس که دیدم ماشین پلیس دوتاشون رو تو خیابون دیده بودن و اوردن خونه . خیلی حالم بده من نمیخواستم اینطور بشه اما دخترم انقدر مغروره که حتی یک فرصت مثل همیشه از ما نخواست و رفتن به ناکجا اباد رو به عذرخواهی کردن از ما ترجیح داد. حالا نمیدونم با همچین بچه ای چکار کنم . یا بهتر بگم با خودم چکار کنم که تو تربیتش اشتباه کردم اینو هم بگم که همسرم همیشه میگه دعوا رو به جاهای باریک نکشون . مثلا تهدید یا تنبیهی در نظر بگیر که قابل اجراشدن باشه . و بای همین بیرون انداختن چندبار به من گفت این کار اصلا درست نیست و اخر خودت باید بری بیاریش خونه و این کارو بدتر میکنه. اما من به حرفش گوش ندادم . کنترل خشم هم ندارم و اینم یک نقطه ضعفمه