مشاوره فردی
سلام خسته نباشید. من یه دختر۲۲ساله م ک تقریبا ۴سالی میشه که ب پسر خالم علاقه مند شدم ایشون۲۴سالشونه. اون اولا فک میکردم هیجانات دوران جوونی و اینجور چیزاس و فراموش میکنم ولی اصلا فراموش نکردم و هربار ک میدیدمش حالم دگرگون میشد. خیلی تلاش کردم ک همه چیو فراموش کنم ولی نشد چند وقت پیش تصمیم گرفتم که با یه اکانت فیک توی اینستا گرام به ایشون پیام بدم و بهش پیشنهاد دوستی بدم و خب فک میکردم ک قطعا اونم قبول میکنه و من میفهمم ک پشت چهره مظلومش چه افعی ای نشسته و ازش بدم میاد و فکرش از سرم بیرون میاد، ولی درکمال ناباوری وقتی اینکارو انجام دادم اولش ک اصلا بهم محل نداد انقد پیچیدم تا جواب پی ام هام رو بده، بعدم ک صحبتمو مطرح کردم در نهایت ادب و احترام بم گف نه. گفتم چرا؟ گف نمیخوام وارد اینجور روابط بشم و من بیشتر از قبل عاشقش شدم:/ یه شب بش گفتم ک من شما رو توی دنیای واقعی میشناسم و بهتون علاقه دارم اولش فک کرد دارم مسخرش میکنم ولی کم کم حرفمو باور کرد و کلی بم گیر داد ک بگو ک کی هستی، من اولش نگفتم کیم چون میترسیدم از برخورد بعدش و واقعا نمیدونستم ک چیکار میکنه ولی یه شب طی یه خریت محض بهش گفتم ک کیم. ب محض اینکه گفتم کیم دیگ ساکت شد هیچی نگف. خدافظی کرد و رفت. و من موندم و کلی سوال بی جواب انقد بم برخورد انقد ناراحت شدم ک از صب ک این اتفاق افتاد تا دو روز بعدش هیچی نتونستم بخورم، و مدام گریه میکردم و ب خودم فش و لعنت میفرستادم…. بعد یکی دو روز بم پیام داد گف بابت رفتارم معذرت میخام و من واقعا شوکه شدم وقتی گفتی کی هستی اصن فکرشم نمیکردم ک تو باشی. یکم راجب خاطرات کودکیمون صحبت کردیم و بعدم بم گف ک حواسم بهت هست و نگران نباش هواتو دارم. و دیگ از اون روز ب بعد هیچ پیامی نداد. و من الان موندم ک خب چی شد ینی؟ من واقعا کار سختی بود برام ک غرورمو اینجوری با خاک یکسان کنم و برم بهش بگم ولی اینکار و انجام دادم ولی هیچ چیزی عایدم نشد! انقد این روزا ناراحتم ک حد نداره هر لحظه خودمو سرزنش میکنم بابت کاری ک انجام دادم کاش هیچوخ بش چیزی نمیگفتم همش احساس کم بودن و بی ارزش بودن میکنم، هر لحظه منتظر یه اتفاقیم ک راحت بتونم بشینم گریه کنم، نمیدونم باید چیکارکنم، اصن نمیتونم باهاش رو در رو بشم چن بار ما رفتیم خونشون ولی من نرفتم و چن بارم اونا اومدن و من رفتم بیرون تا شب نیومدم ک باهاش چش تو چش نشم. من باید چیکارکنم؟؟؟؟














سلام به شما دوست عزیز
احساساتی که تجربه می کنید قابل احترام هست اما عزیزم دقت داشته باش که بهتر است از سرزنش کردن خودت خوداری کنید و در این مسیر در کنار احترامی که برای احساسات خودت قائل هستی اجازه بدهی که مسیر ادامه پیدا کند شما احساسات خودتان را در احترام به ایشان بیان کرده اید و اگر قرار باشد این فرد کاری انجام بدهد و یا احساس دو طرفه ای وجود داشته باشد می توانند در مسیر درست آن اقدام کنند.
بهتر است فرصت اشنایی و حضور بیشتر را از خودتان و ایشان نگیرید و اجازه بدهید که بر مبنای شناخت بیشتر در زمان فعلی که احساساتتان را می دانند هردوی شما تصمیم گیری داشته باشید .