اختلاف با خانواده همسر

به دنبال برنده و بازنده نیستم حقیقتا. یعنی نمیخواهم که اصولا کسی برنده یا کسی بازنده باشد. صرفا بعد از ۶ سال تعامل و دیدن و شنیدن برخی توهینها(تهدیدهایی مثل هرجا بری میایم دنبالت! طلاق دخترمون رو ازت میگیریم) در حالی که واقعا بنده کوچکترین توهینی از قبل به آنها نکرده بودم؛‌برام سنگین تموم شده. اگر بنده هم چنین انسانی بودم و به آنها حرفهای این جنسی زده بودم، برام قابل هضم بود؛ ولی بنده بابت کارهای نکرد و حرفهای نزده، توهین شنیدم. انگار که برای دفاع از دخترشون و نشان دادن محبتشان به دخترشان، فقط بلد هستن که داماد را تهدید کنند و اقتدار داماد را نشانه بگیرند.

قبلا یک هفته در میان بود؛ به تدریج و بعد از توهینهایی که به بنده میکردن، شد یک ماه یکبار؛ الان هم تقریبا ۲ ماه یکبار هست. آنها شهرستان و ما تهران هستیم(۲٫۵ ساعت فاصله) آنها به دخترشان سر نمیزنند و وقتی هم که بنده میرم اونجا، متاسفانه تند و تیز برخورد میکنند یا عمدتا کم محلی میکنند. بنده واقعا هنوز توی شوک هستم(البته با وجود گذشت ۶ سال!!!) اینکه والدین همسرم بدون اینکه بنده حرف تند و تیزی بزنم و یا اینکه اصلا با خانمم اختلافی داشته باشیم، به اسم محبت به دخترشون این حرفها و این کارها رو کردن هنوز برای جای تعجب و البته ناراحتیه. اونها خیلی زود ناراحت میشن و بعد از اینکه ناراحت میشن خیلی زیاد کینه میگیرن و با وجودی که ما سالی ۸-۷ باز میریم اونجا و اونها اصلا نمیان، بازم رفتارهای زننده و قهرآلود و طلبکارانشون رو دارن… همسرم هم خیلی از رفتارهای خانوادش ناراحت هست. چون تک دختر هست و انتظار داشت خانوادش به جای این رفتارهای خاص، واقعا تعامل مفید و خوبی با دامادشون داشته باشن.
بنده و همسرم هردو در حفظ حریم خصوصی خودمان بسیار کوشا هستیم.
طبق گفته شما، بعد از گذشت ۶ سال، قاعدتا آنها مسیر ارتباطی خودشان و رفتارشان را تغییر نمیدهند. چه بسا، در این مسیر(با توجه به نازک نارنجی بودنشان) بیشتر کم محلی هم بکنند. ولی چیزی که بنده رو خیلی اذیت میکنه، بی انصافی آنهاست. آنها واقعا طی این ۶ سال کار خاصی برای دخترشان نکردن و فقط ادعای دختر دوستی دارند و آن هم با تهدید کردن من و کم محلی به من. با وجودی که بنده خیلی خیلی زیاد پا پیش گذاشتم که این رابطه به خاطر همسرم درست بشه. ولی فکر کنم زیادی از کیسه عزت نفسم خرج کردم و آنها هم با وجود دیدن محبتهای ما و سر زدنهای ما و … باز هم زبانشان تند و توقعشان زیاد است. طوری رفتار میکنند که گویا به آنها و دخترشان ظلمی صورت گرفته و باید حتما وارد عمل بشوند و بیان خونه ما!!!!! در صورتی که همسرم بارها به آنها تذکر داده که ما با هم خوشبختیم و این طرز فکر آنها متاسفانه اشتباهه. ولی باز هم از این کنشهای تنش آمیز انجام میدن و وقتی ببینن طرف مقابلشون از این رفتارهاشون اذیت میشه، خوشحال میشن و انگیزه بیشتری برای بروز رفتارهای بچگانه پیدا میکنند.

همسرم واقعا خسته است. والدین همسرم حرفهایشان را به همسرم میزنند و همسرم در بیشتر مواقع از من دفاع میکنه(نمیدونم این کار همسرم چقدر درسته). همسرم هم خیلی کنجکاوه و با وجودی که چندین بار بهش گفتم وقتی صحبت از بنده میشه، بگو با خود همسرم باید مطرح کنید، ولی بازم همسرم انگار سخنگوی دو طرف شده و دوست داره(با وجودی که اذیت میشه) زیاد از والدینش سوال کنه. آنها هم چون حرفشان را به دخترشان میزنند دیگه لزومی نمیبینن به بنده حرف بزنن و تنشها رو کم کنند. اصلا کوچکترین تعاملی با دامادشان ندارند. فقط وقتی میریم خونه آنها، به ما غذا میدهند!!!