سلام.20سالمه.قسط ازدواج دارم و به این باور ذهنی و قلبی رسیدم که میتونم زندگی خوبی رو شروع کنم.خونه هم دارم….ولی وقتی با مادرم صحبت میکنم میگه باید درست تموم بشه بعد.من دانشجوی پرتو پزشکی در مقطع کارشناسی ام.میخوام مستقل باشم….خیلی هم راجب این موضوع فکر کردم….و به این نتیجه رسیدم که میتونم رو پای خودم وایسم.ولی متاسفانه طرز فکر خانواده این طور نشون میده که احساس میکنن من هنوز بچم.