رفتارخانواده همسر

سلام من ۲ سال ازدواج کردم و زندگی خوبی دارم شوهرم تک فرزند هست و در امریکا زندگی کرده و به ایران برگشته. شوهرم در ایران درس آنلاین میخونه رشته روانشناسی و مخارج زندگی ما از طریق خانواده اش تامین میشه. مادرش خیلی حساس هست و ریزترین رفتار آدم رو محک میزنه و مثلا بارها به شوهر من گفته چرا من در پاسخ جواب هاش بله نگفتم و گفتم اره.(در صورتی که من سعی کردم کمترین رفتار بی ادبانه ای نداشته باشم) هر چند که شاید خیلی صمیمی نبودم و اینکه همیشه از این هم شکایت داشته که چرا به من زنگ نمیزنه من معمولا توی جمع کم حرف هستم و درونگرا ولی در برابر افرادی که خودشان اصلا حرفی نمیزنند و صمیمیتی نشان نمیدهند نمیتوانم نقش بازی کنم و صمیمی باشم. مادر همسرم یک بار به خونه ما که در اصفهان هست زنگ زد همسرم حمام بود به همسرم گفتم گوشی رو بردارم گفت نه و مادرش از این رفتار ناراحت شد و همه رو تقصیر من گداشت که چرا به عنوان خانوم خونه جواب تلفن رو ندادم و من داشتم اون موقع همزمان با اسکایپ با خانواده حرف میزدم ولی با اصرار زیاد همسرم گوشی رو برنداشتم و طوری که بعدا اختلاف پیش اومد بین ما به همسرم گفت که من اصلا این شکلی هستم و در دوران نامزکه شوهرم خارج از ایران بود من هیچ وقت جواب تلفنش رو ندادم حتی زمانی که به موبایلم زنگ زده در صورتی که من هیچ وقت این کار رو نکردم و این اولین حرفی بود که مثل خوره بر دلم نشست. مادر همسرم وقتی از تهران به خونه ما که در اصفهان هست امد با من رفتارها و کم محلی هایی داشت که من رو اذیت میکرد تا اینکه من میخواستم به حمام برم و گفت حمام نرو چون میخواستیم از اصفهان به تهران بیایم سرما میخوری اولش این طوری گفت و بعد گفت اصلا چقدر شما حمام میرید که احساس کردم این حرفش برای زن و شوهری که هر لحطه نیاز به حمام داشته باشن معقول و منطقی نیست و از دستش ناراحت شدم و بهش گفتم من از دست شما ناراحت شدم وقتی این رو گفتم انفجار بمبی بود بر سرم که تمام چیزهایی رو که مدت ها در دلش از من جمع کرده بود به من گفت.من رو مقایسه کرد با زن پسر خواهرش که اون باهوش تر از توست و خیلی حرف های دیگه که بر مذاق هر انسان دیگه ای خوش نمیاد هر چند که اون لحظه با پادرمیانی شوهر و پدرشوهرم بارها ازش معذرت خواهی کردم ولی بسیار به من بی ادبی کرد. من بعد از اون موضوع یه هفته بعد به خانه مادرشوهرم رفتم برای معذرت خواهی اونجا هم گفتم ببخشید معذرت میخوام ولی باز هرچی خواست به من گفت حرف هایی که مثل خوره در دلم مونده و بعد از ۸ ماه از دلم بیرون نمیره.( مثل اینکه من به تو سر عقد پول دادم یا ادم چیزی که براش بادآوردست باید تشکر کنه از خدا و خیلی حرف هایی که احساس کردم شخصین انسانی خورد شد و هیچ حرفی نزدم غیر از اینکه ببخشید دستم خودم نبود و حتی خودم رو این طور نشون دادم که من مدتیه حساس شدم از حرفتون نارات شدم ببخشید ولی باز هرچی خواست گفت.) میخواستم بگم من چی کار کنم این ناراحتی از دلم بیاد بیرون چون داره به رابطه من و شوهرم صدمه میزنه قشنگ متوجه میشم چون شوهرم هم خیلی به خانواده اش وابسته است. دوست دارم تمام اون حرف ها و اتفاقات رو فراموش کنم ولی باز یک دفعه به من حمله میکنه و مثل انباری بر سر شوهرم میریزم تو رو خدا کمکم کنید من شوهرم و زندگیم رو دوست دارم.ممنون

پاسخ

:

سلام

من دختری ۲۲ ساله هستم و ۳ ساله عقد کردم همسرم ۲۶ سالشونه و دیپلم دارند. ۱ ماه دیگه جشن میگیریم و میریم خونه خودمون.

اول از اینجا براتون بگم که اصلا نمیدونم چی شد که ازدواج کردم اصلا قصدش رو نداشتم و انگار در جریان ازدواجم یکی به زور من رو مجبور کرد و خیلی یهویی شد در حالی که کسی واقعا مجبورم نکرد. این رو هم بگم که در کنار خانواده خودم همه امکاناتی داشتم فقط یه کم تنها بودم و زیاد توانایی درد دل کردن با کسی رو نداشتم . من یه خواهر دارم که کوچکتره. اوایل ازدواج واقعا مثل یک ادم منگ بودم ولی بعد کم کم اوضاع برام عادی تر شد ولی الان که به موقعیت های دوستام نگاه میکنم که دیرتر ازدواج کردند و عاقل تر شده بودند واقعا از ازدواجم پشیمون میشم و حداقل دلم میخاد همسرم دانشگاه بره. همسرم ادم خوبیه ولی چون تک فرزند هست و در بچگی پدرش کمتر پیشش بوده به علت کار . الان خیلی به پدر مادرش وابسته است. تا حدی که اگه قرار باشه جایی بریم و اونها بگن با ما جایی بیاین کلا برنامه خودمون بهم میریزه. موقع خواستگاری پدر مادرش و خودش قول دادن برامون خونه بخرن و من هم به همسرم تاکید کردم اما الان پدر مادرش میگن پولمون جور نشده و .. به هر حال الان خونه با بدبختی خونه ای کوچک رهن کردیم که کرایه ندیم و اونها فقط یک سوم پول رو دادن و بقیه اش رو باید از کادو های جشنمون بدیم. همسرم توی مجردیش تمام پولش رو به پدر مادرش داده و برای همین الان پول نداره و فقط حقوق ناچیزش مونده. و برای اینکه مادرش پول خرید ها رو بده من مجبور میشدم تمام خرید های بازار و .. با اون برم. همسرم ادم مهربون و خوبیه ولی این عیب رو داره که یه دفعه ای عصبانی میشه و کلا دیگه حرفم رو نمیشنوه و همه روزهای خوبمون رو هم زیر سوال میبره. همسرم تک فرزنده. . این رو بگم که من همیشه احتامشون رو نگه داشتم. مادر شوهرم تیکه زیاد بهم میندازه و اذیت میکنه و تیکه هاش رو همیشه یه جوری با مهربونی و دلسوزی میگه . و جلو همسرم و پدرش همیشه وانمود میکنه که خیلی منو دوست داره. ولی من اصلا بلد نیستم تظاهر کنم . تا یه ذره محبت هم بهم میکنه سریع بدیهاش یادم میره.

الان در حال چیدن جهیزیه هستیم. و من و مادرم بهش گفتیم بیاد تا اون هم دلش میخاد باشه. ولی ۳ روزه که اومده هر روز میشینه با خواهراش پچ پچ میکنه پشت سرم حرف میزنه یه روز تنها پیشش بودم خواهرش هم اومد و هر چی خواستن حرفاشون رو در قالب دوستی و تو دخترمی بهم زدن حتی تو خصوصی ترین مسئله زندگیم دخالت کردن به همسرم گفتم قبول کرد برای اولین بار طرفم رو گرفت و گفت بهشون میگه اما بعد باباش گفته بود یه بار نزدیک عروسیت حرفی پیش اومد نری کسی رو ناراحت کنه اونم بهم گفت کسی هم حرفت زد لبخند بزن حق نداری حرف بزنی. کلا هر وقت با مامانش حرف میزنه عوض میشه اخلاقش باهام اما قبول نداره.

در ضمن در بچگی خیلی الکی تو سرش زدن برای همین درس نخونده و کلا پدر مادرش همیشه از بدبختی هاشون براش گفتن و با وجود یه بچه بودنش براش کم گذاشتنن برای همین شاید الان کلا زیاد قدرت تصمیم گیری نداره.

این رو هم بگم که خانواده من از همه نظر بالاتر از خانواده ی همسرم هستن اما مادر همسرم خودش رو بیخودی بالاتر میدونه و همیشه یه چیز های بیخودی رو تو سر من میزنه که از همون نظر هم از اونها بالاتر هستم. و همیشه باعث میشه اعتماد به نفسم پایین بیاد.

الان که نزدیک عروسیمه خیلی اعصابم بهم ریخته با وجود اینکه همسرم پول نداره دارن مجبورش میکنن زیر قرض بره من میگم کلا چیزی نمیخوام. اما اون به حرف من گوش نمیده یعنی اصلا بلد نیستم طوری حرف بزنم که گوش کنه . خانواده ام خیلی جهیزیه خوبی بهم دادن حدود ۷۰ میلیون شده اما کسی قدر نمی دونه و الکی پشت سرم حرف میزنن. خانواده ام میگن تو چیزی نگو بلکه بالاخره خونه رو برات بخرن.

الان از همه چیز و همه کس خسته شدم انگاری دیگه همسرم رو دوست ندارم البته هر وقت اذیتم میکنه این حس رو بهش دارم.

لطفا راهنماییم کنین . حالم خیلی گرفته و بده و روز به روز بدتر میشم. نمیخوام کسی مشکلم رو بدونه. مادر پدرم خیلی منو دوست دارن و هیچی برام کم نمیذارن اما دیگه گناه دارن نمیخوام به خاطر من غصه بخورن . در ضمن همسرم پولی نداره که مشاوره بریم. ممنون میشم جوابم رو با ایمیل و خصوصی بدین.

ببخشین خیلی طولانی شد . دل خیلی پری دارم.