افسردگی

۱- زمانی که حس میکنم به من و گفته هام اهمیت نمی دن و به عنوان بچه اول در مقابل خواهرم احترام نمی ذارن! اونا انتظار دارن که من در مقابل خواهر کوچیکم کوتاه بیام و مشکلات رفتاریش رو بهش نگم! خودم حس میکنم متاسفانه به خواهرم حسادت میکنم، چون اون هم نسبت به من زیباتره هم مهربون تر و خونگرم تر، از وقتی وارد زندگیمون شده، توجه همه ب اونه! میدونم که اون بچه است و بایدم همینطور باشه ولی من هم انتظار دارم منو با چهره معمولیم دوست داشته باشن! ولی وقتی میبینم که بیشتر توجه ها و مهربونی ها به اونه، بیشتر عصبی و منزوی تر میشم!
۲ – خیلی گریه میکنم، نسبت به همه چیز بی اهمیت شدم، اینکه خانوادم ناراحت میشن یا نه، اینکه من دختر مهربونی جلوه میکنم یا نه! تنهایی هام رو بیشتر دوست دارم! از بی توجهی افراد حتی اگه غریبه باشن، دلم میگیره و تا چند وقت ذهنم رو مشغول میکنه!
۳- دوست صمیمی ندارم! یعنی دوست دارم ولی نه در اون حد که دائما پیش هم باشیم یا مثلا هر روز حرف بزنیم! قبلا تو تلگرام مادرم با هم صحبت میکردیم درباره کنکور و گاها مشکلات خودمون ولی الان دو ماهه که اونم نیست! من زیاد با کسی صمیمی نمیشم، شاید چون خانوادم زیاد مایل نیستن. تا حالا با دوستم تنهایی بیرون نرفتم، به تولد با عروسیشون هم نرفتم، واسه همین هم حس میکنم دوستام ازم دور میشن و در نهایت از دستشون میدم! شرایط خانوادگیم جوریه که من محدودم، یعنی چون تو شهر کوچیکی زندگی میکنم، اینطور شده! خانواده زیاد مذهبی نیستیم ولی پدرم و مادرم خیلی حساس هستن روی من! من حتی گوشی هم ندارم!
۴- خانوادم اصلا دنبال دلیل نیستن! چون من کم و بیش از بچگی پرخاشگر بودم و یه جورایی حالت افسردگی داشتم! اونا فکر میکنن باید منو به زور وادار به خنده و شادی کنن، هر وقت میخندم خیالشون راحته که من حالم خوبه ولیی اونطور نیست! من میخندم که کمتتر ناراحت بشن و کمتر به من گیر بدن و بگن که باز ناراحت شد، باز افسرده شد، باز اخماش رفت تو هم، یه جورایی حس میکنم باهام لج میکنن! شاید چون فاصله سنیمون کمه و واسه همین اینطوری رفتار میکنن! نمی دونم.
۵- من حتی از عموی خودم که دور تر از ما زندگی میکنه، خجالت میکشم، از گفتن نیاز هام و دلیل حال بدم به خانوادم خجالت میکشم و شایدم میترسم! نمی دونم! وقتی تو کلاس زبان یه مشکل تو حرف زدنم پیدا بشهف خجالت میکشم و به خاطر سرخ شدن گونه هام و گر گرفتگیم، همه متوجه حالم میشن و این منو عصبی میکنه! از صمیمی حرف زدن با فامیل های درجه دو و سه خیلی خجالت میکشم و یه جورایی سعی میکنم زیاد حرف نزنم در حالیکه ب روابط عمومی دختر خاله ام که تقریبا یک و نیم سال از خودم بزرگتره غبطه میخورم! از نگاه خیره افراد روی خودم هم خجالت میکشم و دستپاچه میشم! هر چند اون نگاه محبت امیز باشه! چون حس میکنم با این نگاه منو شرمنده خودشون میکنن. از بغل کردن مادرم و پدرم و بوسیدن صورتشون گاهی وقتا خجالت میکشم!
۶- تنها مکان مجازی که من توش فعالیت میکنم، همون سایتیه که گفتم. با افرادش خیلی مهربونم و حس میکنم اونجا خودمم، اگه باهام یکم تند رفتار کنن، سعی میکنم تا دوستی برقرار کنم تا ازم ناراحت نشن! تو اون فضا خیلی راحتم و اونجا بودن رو به برخورد با آدم های دنیای واقعی بیشتر ترجیح میدم. اولین بار اونجا بود که تونستم با پسری صحبت کنم البته نه اینکه عقده داشته باشم، من حد و حدودم رو رعایت میکنم، دوستیم با پسرا در اون محیط مثل رفتاریه که با دختراش دارم! اونا هم همینطور! اونجا یه سایت فرهنگیه و همه در اون محیط چه کوچیک و چه بزرگ، رفتار خوبی دارن! حس میکنم اونجا من درک میشم، چون میبینم که بیشتر دخترا مثل من هستن!