سلام. من دختری 25 سالمه و حدود دوساله که عقد کردم. از همون اول نامزدی از کارم پشیمون بوم. تو این دو سال مدت زمان زیادی رو به این که چرا با این مرد ازدواج کردم فکر میکنم و همیشه هم نتیجش پشیمونی و احساس تاسفه. آدم خوبیه اخلاق خوبی داره ولی نمیتونم از ته قلبم به عنوان شوهرم بپذیرمش. نمیتونم برای درست کردن یک زندگی بهش اعتماد کنم هر حرفی که میزنه حتی وقتی ابراز علاقه میکنه فک میکنم دروغ میگه. از هر یک ماه حداقل 20 روزش رو تو دعوا هستیم. من نمیتونم اونو قبول داشته باشم اونم از دعواها و غرهای من خسته شده. احساس میکنم عمرم و زندگیم تو این دوسال عقد حروم شده. احساس میکنم هیچ وقت عمیقا تو این مدت خوشحال نبودم و فقط ادای خوشحالی رو درآوردم. دوست ندارم زندگی مشترکم جوری باشه که هربار به این فک کنم کاش زمان به عقب برمیگشت و هیچ وقت با این آدم آشنا نمیشدم. اما از اول دوران نامزدیم دارم به این موضوع فک میکنم. و به نظر خودم تشدید شدنش به خاطر طولانی شدن عقده و من حالا فهمیدم دیگه نمیخوامش. دیگه دوسش ندارم. تمایل زیاد دارم به خاطر رنج و عذابی که تو این دوسال سردرگرمی بهم داده و هنوزم داره میده عذابش بدم اذیتش کنم و سرش غر بزنم و همین باعث تشدید شدن همه ی احساسات بد من نسبت به اون و بالعکس شده. در کل فک میکنم شوهر بی عرضه ای دارم که نتونسته بعد دوسال منو ببره خونه خودم.مخصوصا وقتی دوروبریها و فامیل رو میبینم