بی علاقه گی به همسر

من با کسی که عاشقش بودم ازدواج کردم، حالا هنوز بهش علاقه زیادی دارم. اما شک ندارم که این علاقه هیچ ارتباطی به عشق زمان مجردی نداره و آمار هم ثابتش کرده. ما چند سال نامزد بودیم، اما تا وقتی وارد زندگی نشدیم چیز زیادی از معایب هم نمی دونستیم. یک نگاه به دیگران و تجربشون بندازید کافیه تا متوجه بشید که برای کسانی که به امید زندگی بهتر با شخص رویاهاشون،از همسرشون جدا میشن تقریبا همیشه تحققش محاله. چون عشق مجردی، یک عشق خامه. از حرفی که بهتون میزنم معذرت می خوام، اما شما فکر می کنید دلیل رها کردن دخترعموتون خانواده ها بودن یا خودتون؟ ایا تصمیمتون بر اساس عقل بود یا احساس ناتوانی در پایبندی به عشقتون؟ آیا از همسر رویاهاتون انتظار دارید با مردی ازدواج کنه که رهاش کرد و با دختر دیگه ای پیمان زناشویی بست و به او هم بدون اینکه از ته دل تلاش برای ایجاد عشق بکنه پایبند نموند؟! اگر معتقدید که همسرتون شایستگی یک مرد پاک و وفادار رو داره،مدتی ذهنتون رو از دخترعموتون ازاد کنید و به همسرتون عشق بورزید. جای فکر کردن به دخترعموتون، همسرتون رو در رویاهاتون داشته باشید. زن پاکی که بی شک متوجه چیزهایی شده و شاید سردرگمه،شاید هم به روی خودش نمیاره و منتظره تا همسرش او رو از این وضعیت دربیاره. شاد باشید.