سلام
دختری ۲۰ ساله هستم. دانشجوی پزشکیم و میشه گفت تقریبا آدم مثبتی هستم و هیچ وقت دنبال دوست پسر و این چیز ها نبودم و نخواهم بود.
مشکل من اینجاست که حس می کنم خانواده م مخصوصا مادرم به من شک دارن و تو گوشی من سرک می کشن.چند بار قبلا دیده بودم که مثلا میره دونه دونه پیام های من رو با دوست صمیمیم که ۱۴ ساله باهش دوست هستم می خونه. خب آدم با دوستش حرف هایی می زنه شوخی هایی می کنه که راحت نیست مادرش بخونه. تازگیا تا با دوستم یه شوخی می کنیم که یکم شاید +18باشه سریع پاکش می کنم چون مطمئنم که این ها توسط مامانم خونده میشه. کلا حس خیلی بدیه که بدونی به عنوان به انسان بالغ یکم برای خودت حریم شخصی نداری. امروز صبح هم که بیدار شدم دیدم گوشیم نیست بعد متوجه شدم که گوشیم رو برداشته و رفته کلا تلگرام منو زیر و رو کرده. یه بهونه ی مسخره هم آورده که مثلا من شک نکنم.
از طرفی به بابام هم تازگیا شک کردم که میخواد منو چک کنه. البته در حد مامانم ضایع نیست کارهاش. چند روز پیش گوشی دستم بود داشتم از روش جزوه ی دانشگاه رو می خوندم میاد تو اتاقم میگه اگه با گوشیت کاری نداری یه لحظه بده به من. بهش گفتم دارم درس می خونم چیکار داری؟ میگه میخوام برم تو شیپور دنبال خونه با گوشی خودم راحت نیستم هنگ می کنه. به نظرم خیلی مشکوک بود چون ما تو خونه مون هم لپ تاپ داریم هم کامپیوتر.معمولا با اون ها کارهاشو انجام می داد. اگر هم می خواست حتما از موبایل استفاده کنه مامانم حموم بود موبایلش بیکار روی مبل افتاده بود خیلی هم جدیده و هنگ هم نمی کنه می تونست از اون استفاده کنه. نمی دونم شاید من زیاد حساس شدم ولی کلا تا یه لحظه گوشیمو روی مبل یا میز ول می کنم و میرم یکی از اعضای خانواده میره سراغش و چت هامو می خونه(مخصوصا مامانم)
من حتی نمی دونم دقیقا به چی شک دارن و دنبال چی می گردن. به نظر شما طبیعیه که یه مادر بره پیام های گوشی بچه شو (اونم بچه ای به سن و سال من) بخونه؟ تا جایی که می دونم مادر دوست هام اینطور نیستن. کلا مادر من آدم خیلی کنترل گریه و طرز تفکرش اینه که من مادرتم دوست دارم پیام هاتو بخونم و یه بار که بهش گفته بودم خوشم نمیاد میری تو گروه من و دوست هام و پیام ها رو می خونی گفته بود مگه من و تو این حرف ها رو داریم؟
مشکل منم دقیقا اینه که می خوام باهاش راحت باشم و این حرف ها رو نداشته باشم اما رفتار های خودش
این اجازه رو بهم نمیده.اگه یه آدم روشنفکر بود و درک می کرد که من یه ادم بالغ هستم مشکلی با این قضیه نداشتم اما اون با من مثل یه بچه ی ۵ ساله برخورد می کنه. با ۲۰ سال سن وقتی یه فیلمی داریم می بینیم که یه صحنه ی بوسه داره سریع کانال رو عوض می کنه(اصلا هم خانواده مذهبی نیستیم) بنابراین اصلا باهاش راحت نیستم و مادری نیست که بتونم باهاش در مورد این جور مسائل صحبت کنم. به همین خاطر از اینکه بعضی پیام ها و شوخی های من و دوستام رو می خونه معذب میشم چون میدونم طرز فکرش چیه و این شوخی ها اونو ناراحت می کنه وگرنه اگه با من راحت بود منم خوشحال تر بودم و از این که پیام هام رو بخونه معذب نمی شدم.
در مجموع به نظر شما من چه برخوردی در مواجهه با این مسئله داشته باشم که دیگه تو گوشی من سرک نکشه؟ نمی خوام برم مستقیم بهش بگم چون طبق تجربه هایی که از قبل ازش دارم حتما ناراحت میشه و شاید حتی مشکوک بشه که چیزی رو ازش پنهان می کنم‌. و اینم اضافه کنم که گوشی من رمز نداره و البته خودم هم معتقدم که نیازی نیست رمز داشته باشه و اعضای خانواده خودشون باید حریم خودشونو بدونن. و الان هم با این که حریم خودشو نمی دونه نمی خوام رمز بذارم چون حساس ترش می کنه.