خیانت

با سلام

دختری حدودا سی ساله هستم که که حدود دو سال نامزد و الان پنج ساله که ازدواج و در خانه خودم هستم،من و همسرم هردو فوق لیسانس علوم ارتباطات داریم و از دوره کارشناسی باهم آشنا شدیم و در حال حاضر هم هردو شاغل،من دختر فوق العاده عاطفی و دلسوز و در عین حال محکم و مستقلی در خانواده و اجتماع هستم و همه همیشه در هر زمینه ای من را به عنوان یک انسان کامل مثال میزنند وهمسرم هم پسری فوق العاده صبور،مهربان،راستگو پاک هست،ما عاشق همدیگه بودیم و هستیم اما حس اعتماد به نفس و کمک به دیگران بدون مشورت و پنهان از همسرم سبب شد که ناخواسته بزرگترین اشتباه زندگیم را مرتکب شوم و همسرم که بهترین مرد روی زمین هست از دید من و ارتباط ما دوتا که همیشه باعث حسادت دیگران میشدرا به جایی برسونم که حالا همسرم بهم بگه من خیلی دوسست دارم اما باید از هم جدا بشیم.

داستان من طولانیه اما خلاصه ترین حالتش اینه که من سال گذشته به یکی از همکلاسی های دوران دانشگاهم که عاشق یکی از اساتید مشترکمان شده بود واستاد متاهل اما دچار مشکل بود با همسرش شده بود و از من خواست چون قدرت بیان خوبی دارم از طریق شماره خودم و با گفتار خودم به اسم اون دوست استاد رو عاشق خودم کنم و در نهایت دوستم خودش رو به استاد نشون بده و به وصال برسن،همسرم یکبار پیام من رو دید ،ماجرارو براش تعریف کردم و با تمام آشفتگی پذیرفت و ازم قول گرفت که دیگه تکرار نشه و من به دوستم کمک نکنم اما این کمک ادامه داشت و همسرم چندمرتبه دیگه هم فهمید و بعد از اینکه استادم اصل ماجرا را متوجه شد و ازم خواست که دخالتی در زندگیش نکنم فکر کردم همه چیز تمومه اما باز بر اثر یه اتفاق باز با استادم برخورد کردم و داستان زندگیش رو فهمیدم و گفت پانزده ساله که بچه دار نمیشن و من هم از طریق پزشکان و روابطی که داشتم به اونها در زمینه خیلی کمک کردم تا اینکه استاد که میخواست برای خرید سیسمونی فرزندش به ترکیه بره ازمن خواهش کرد تا در این زمینه کمکش کنم و در واقع هم به اون کمک کنم و هم اون با این سفر از زحمات من تشکر کنه،البته باید بگم که من با استادم نگفتم متاهلم و با تردید زیاد باهاش رفتم ترکیه و واقعا اونجا فقط به خرید گذشت و این آدم به خودش اجازه نداد حتی ذره ای بی حرمتی کنه و از حدش بگذره اما متاسفانه کار من اشتباه بود و توجیه ناپذیر و از سویی همسرم فکر میکرد ماموریت کاری رفته ام و سه روز بعد از بازگشت کاملا اتفاقی چندتا عکس دونفره از من و استادم دید،نه اینکه عکس بدی باشد چندتا عکس ساده در خیابان اما به هر حال حق داشت بگوید خیانت،هرچی به عقب برمیگردم نمیدونم چرا به اینجا رسیدم شاید هدفم خیر بود و خطایی که نباید رو غیر از سفر نداشتم اما به همسرم حق میدم که هر قضاوتی بکنه ،اون تموم اعتماد،غرور ،احساس و شخصیتش رو زیر سوال و بر باد رفته میبینه و من هرگز به خاطر آسیبی که به همسر پاک و خوبم زدم خودمو نمیبخشم ،میخواد از هم جداشیم اما بدون اون میمیرم ،میگه هیچ جایی برای بخشش وجود نداره و من حاضرم بمیرم اما بدون اون نباشم. درسته خبر جداییه من و همسرم شوک بزرگی برای خانواده و همه هست و باورنکردنی و از طرفی آبروی من میره اما اینا مهم نیست چون من واقعا عاشق همسرم هستم.

هرچند میدونم این هم خیانت هست ،درسته به معنای عام نیست اما خیانته در واقع و من نمیدونم چطور این اشتباه بزرگ رو جبران کنم چون واقعا بدون همسرم میمیرم.

نمیدونم چکار کنم؟آیا باید به خاطر احترام به خواسته همسرم ازش جدا بشم یا تمام تلاشم رو واسه حفظ زندگیم و بخشش از طرف همسرم و زنده کردن زندگیم داشته باشم؟
این رو هم باید بگم که من خودم رو محکوم میدونم چون اگر همسرم چنین کاری میکرد شاید من به اندازه اون خوب و صبور نبودم و دلم برای معصومیت و حال بدش میسوزه و خودم رو مستحق هر عذابی از جانب همسرم میدونم اما اون حقش نیست این حال و روز رو داشته باشه،واقعا سردر گمم،نمیدونم باید خواسته جداییش رو قبول کنم یا نه؟نمیدونم باید بزارم تنها باشه و سکوت کنم یا بهش بگم که چقدر پشیمونم و بی نهایت عاشقشم؟؟واقعا نمیدونم واکنش درست چیه؟؟

سلامتی و به روزی شمارو آرزومندم