رفتار فرزند با خانواده

با سلام خدمت شما دوست عزیز
به نظر می رسد از شرایط موجود ک بخشی از آن را توصیف کردید، خیلی سردرگم و آشفته شده اید و احساس شما در این زمینه کاملا قابل درک است.
این نکته هم مسلما مهم است که ایشان فرزند همسر اول شما هستند و این به نوعی روابط را پیچیده تر و کار شما را دشوارتر می کند چرا که تنظیم روابط بین ایشان با همسر شما هم خودش داستان و موضوع دیگری است.
درباره اینکه چه مدت است ازدواج مجدد کرده اید و آیا فرزند شما از ابتدا با شما زندگی می کرده است و یا به تازگی به منزل شما آمده اند، آیا با پدرخودشان در ارتباط هستند و با ایشان رابطه خوبی دارند یا خیر هیچ توضیحی نداده اید.
اما در کل فرزندپروری و مدیریت روابط به خصوص در این سنین دشواری ها و پیچیدگی های خاص خودش را دارد و مهارتهای مخصوص به خودش را هم می طلبد و شاید باید کمی بیشتر درباره این دوران که در آستانه سنین نوجوانی هستند، اطلاعات به دست آورید تا بدانید چه رفتاری را داشته باشید.
درباره اینکه شما چه موضعی را در برابر ایشان اتخاذ می کنید و دربرابر رفتارهای پرخاشگرانه ایشان چه رفتاری را انجام می دهید، توضیحی نداده اید.
اما در نظر داشته باشید که اگر شما هم متقابلا دست به پرخاشگری، توهین، سرزنش، مقایسه، غر زدن، تهدید و تنبیه و یا تحقیر ایشان بزنید نه تنها مشکلی حل نخواهد شد بلکه اوضاع پیچیده تر و بدتر هم می شود و رابطه شما بیش از پیش تخریب خواهد شد.
اصولا زمانی که فرزندان ما از سنین کودکی که وابستگی و حرف شنوی بیشتری داشتند فاصله می گیرند و نیاز به آزادی بیشتری را احساس می کنند، این نیازشان را از طریق اعلام مخالفت و خودرای بودن ممکن اس نشان دهند.
آنها هنوز ممکن است خودشان نسبت به تغییراتی که از درون احساس می کنند سردرگم و آشفته و حتی مضطرب باشند و نتوانند خودشان و هیجاناتشان را درست مدیریت کنند و یا ندانند شیوه درست پیگیری نیازها و خواسته هایشان چه هستند و دست به رفتارهای تکانشی و یا پرخاشگرانه بزنند و این کاملا طبیعی است.
این والدین هستند که چون پخته تر هستند مسئولیت بیشتری در مدیریت این موضوع بر عهده دارند و بهتر است سعی کنند از طریق گفتگو و توافق بر سر یکسری قوانین به آنها هم در موارد مجاز حق انتخاب از بین چند گزینه را بدهند تا آنها هم احساس ارزشمندی و توجه دریافت کنند و حس کنند می توانند درباره خودشان تصمیم گیرنده باشند.
البته شما هم متقابلا فرصت لازم دارید تا دریابید فرزند شما دیگر آن کودک حرف گوش کن سابق نیست و رابطه با او کمی پر چالش تر و دشوارتر شده است و شاید باید سیستم رفتاری خودتان را بر اساس شرایط جدید تنظیم مجدد کنید.
نکته بسیار مهمی که همواره بهتر است مد نظر قرار دهید این است که مهمتر از هر موضوعی، اینکه چقدر وقت صرف بازی کردن و یا درس خواندن می کند و این قبیل نگرانی ها، کیفیت رابطه بین خودتان را مد نظر قرار دهید.
چرا که به تدریج که ایشان بزرگتر می شوند و دایره عمل و توانمندی هایش گسترده تر می شود و دیگر می تواند مخالفت کند و احساس وابستگی کمتری دارد، تنها مسئله ای که شما را به یکدیگر پیوند خواهد داد و احتمال اثرپذیری از شما را افزایش خواهد داد کیفیت ونوع رابطه شما خواهد بود.
رابطه هم که با احساس ارزشمندی و توجه و رفتارهای همدلانه و داشتن زمانهایی برای گپ زدن و یا تفریح، تقویت می شود.
بنابراین به شما توصیه می شود قبل از هر رفتاری با ایشان اول از خودتان بپرسید آیا چنین رفتاری شما را از یکدیگر دورتر خواهد کرد یا به یکدیگر نزدیکتر می کند و بر همین اساس رفتارهایتان را تنظیم کنید.
سعی کنید به ایشان هم فرصت گفتگو و اظهار نظر بدهید و قوانین را با رضایت و توافق ایشان تنظیم کنید و برای استفاده از فضای مجازی و درس خواندن زمانهای خاصی را با کمک یکدیگر تنظیم کنید و اجازه دهید احساس کنند از سوی شما دیده می شوند و حقوقشان به رسمیت شناخته می شود و در تنظیم وقت برای پیشبرد اهداف و وظایف روزانه شان به ایشان کمک کنید.
در این مسیر می توانید با یک متخصص فرزند پروری در ارتباط باشید و توصیه ها و راهنمایی های گام به گام دریافت نمایید تا با احساس کنترل بیشتر بتوانید بهتر شرایط را مدیریت کنید.