نمایش نظرها (2)

•  

   سلام به شما دوست عزیز

  قابل درک هست که شما می خواهید کودکتان رفتارهای هوشمندانه تر و با درک شرایط محیطی را داشته باشد اما عزیزم دقت کن که شما دارید در مورد یک کودک دو سال و نیمه صحبت می کنید .

  کودکان رفتارهایی مشابه بزرگترها انجام دهند، پس به سمت وسایل دیگران می‌روند و می‌خواهند مثل آن‌ها از وسایل استفاده کنند. برای حل این موضوع ابتدا والدین باید به علت رفتار پی برده و سپس با بهره بردن از درمان‌های رفتاری، به اصلاح رفتار کودک بپردازند.

  تحت هیچ شرایطی از تنبه بدنی استفاده نکنید . کودکان ازشش سالگی به بعد می توانند به صورت کامل و واضح ، مفهوم مالکیت و نادرست بودن رفتار« برداشتن وسایل دیگران » را درک کنند. در این زمان است که والدین باید محدویت ها و تنبیه هایی را برای این عمل در نظر بگیرند .

  یکی از راه های مناسب برای آموزش رعایت حق مالکیت دیگران ، رعایت این حقوق از سوی والدین است. پدران و مادران باید مراقب رفتار خود باشند مثلا بدون اجازه به وسایل سایر اعضای خانواده دست نزنید و حتی برای استفاده از وسایل کودک نیز از او اجازه بگیرند پس همانطو که مشاهده می کنید این رفتارها در کودک شما طبیعی می باشد که با یک سری رفتارهای اصلاحی می توانید به او کمک کنید.

  تقلید کردن یکی از اصلی‌ترین روش‌های یادگیری در کودک نوپا است. تقلید بین سنین 1 تا 3 سالگی بیشتر می‌شود و کودک علاوه بر اطرافیان از شخصیت‌های کارتونی هم تقلید می‌کند که پیش زمینه بسیاری از کارهایی است که فرزندتان انجام می‌دهد. وقتی شما کاری انجام می‌دهید او هم می‌خواهد همان کار را تکرار کند پس از این ویژگی استفاده کنید و سعی کنید اگر می خواهید به وسایل او دست بزنید از او اجازه بگیرید اجازه هست منم با توپت بازی کنم و... او به مرور متوجه می شود که برای برداشتن وسایل دیگران نیاز است اجازه بگیرید . در این مسیر همیشه به او پاسخ مثبت ندهید و خودتان نیز اگر او گفت نه بگوید باش اگر دوست نداری به توپت دست نمی زنم .

  بین تقلید و همانند سازی تفاوت وجود دارد. تقلید صرفا تکرار رفتارهای خاص است ولی در همانند سازی کودک با شما یا کسی که مورد توجه اوست ارتباط عاطفی عمیقی برقرار می‌کند. کودک در جریان رشد خود یک سری الگوهای رفتاری را یاد می‌گیرد، در ابتدا این الگوها شباهت زیادی با رفتارهای پدر و مادرش دارد و هنگامی که بزرگتر می‌شود به افراد بزرگسال دیگر هم تعمیم می‌دهد. شاید متوجه شده باشید که کودکتان در راه رفتن، حرف زدن و بسیاری کارهای دیگر می‌خواهد مثل شما عمل کند. در واقع او دارد با شما همانند سازی می‌کند. بچه‌ها با این روش احساس توانمندی می‌کنند، به عنوان مثال یک پسر بچه کوچک قدرت پدرش را به رخ دیگران می‌کشد پس رفتارهای شما و همسرتان و مراقب های اصلی او با یکدیگر نیز از اهمیت زیادی برخودار می باشد و می تواند در این مسیر به او کمک زیادی کند.

  بهتر است از همان سنین کم درباره دست زدن کودک به وسایل دیگران آموزش داده شود. به او بگویید برای دست زدن به وسایل دیگران باید اجازه بگیرد. برای یادگیری بیشتر می‌توانید از شیوه‌های تشویق کودکان استفاده کنید. البته منظور این نیست که به کودک خود باج بدهید بلکه به صورت کلامی او را تشویق کنید و به او بگویید چرا این کار خوب است.

  هر زمان که متوجه برداشتن وسایل دیگران توسط کودک شدید، سعی کنید خونسردی خودتان را حفظ کنید. رفتارهای بیش از حد سخت گیرانه مخصوصا تنبیه بدنی باعث می‌شود کودکتان بعدها برای اجتناب از تنبیه به شما دروغ بگوید. متناسب با سن کودک در مورد رفتارش به او توضیح دهید "این کار تو، منو ناراحت می‌کند چون به حقوق دیگران احترام نمی‌گذاری". یعنی اشتباهش را به شیوه‌ای که برایش قابل درک است توضیح دهید به او بیان کنید که باید قبل از دست زدن به وسایل دیگران از آنها اجازه بگیریم .

  اگر وسیله ای را به زور برداشت بهتر است به او بیان کنید ببین دوستت ناراحت شده است بهتر است وسیله او را برگردانی و اگر این کار را نکرد به او بیان کنید که دوستش دارید اما این وسیله متعلق به او نیست و باید برای برداشتن آن اجازه بگیرید و وسیله را به صاحب اصلیش بردانید و کودکتان را برای تایمی از محیط دور کنید اما از سرزنش و تنبیه بدنی به هیچ وجه استفاده نکنید .

  با افزایش سن او این رفتارها را بهتر یاد می گیرد پس نگران نباشد .

   

  

• درود بر شما
  من هم یک کودک تقریبا شش ساله دارم که این مشکل رو داره و وسایل دیگران رو بر میداره چندین بار هم اروم و با گفتگو باهش صحبت کردم ولی متاسفانه این کار رو ادامه میده و وقتی ازش میپرسم دلیل این کارت چیه میگه وسایل بقیه رو دوست دارم وسیله هایی که بر میداره خودش هم داره بعضی مواقع وسایل خودش بهتر از وسایل بقیس ولی باز متوجه رفتارش نمیشم البته همسرم یک مقدار با دعوا و داد و بیداد باهاش صحبت میکنه ولی خودم سعی میکنم با ارامش باهاش صحبت کنم حتی مادرش بهش گفته بود اگر مجددا وسایل دیگران رو تو پیش دبستانی برداری دیگه نمیزارم بری پیش دبستانی ولی باز ادامه داده و اخرین بارانگشتر دوستش رو برداشته و وقتی مادرش رو دیده پرت کرده اونور و گفته اشغال بوده و وقتی دوباره خودم باهاش حرف زدم گفت منو تنبیه که کنید که از شما بترسم و این کارو نکنم دیگه نمیدونم چکار کنم از تنبیه بدنی هم متنفرم و اصلا نمیدونم چرا خودش باید این پیشنهاد رو بده که منو تنبیه کنید که بترسم ممنون میشم کمک کنید