سلام
دختري هستم ٢٢ساله،حس ميكنم زندگي برام خيلي بي معني شده.. انگار چندين ساله بجاي پيشرفت همش پسرفت كردم.. نه به رشته ي مورد علاقم رسيدم! نه كسي حمايتم ميكنه.. خيلي احساس تنهايي ميكنم، حس ميكنم ديگه به آدماي دورم حسي ندارم! حتي بيشتر از همه اين اذيتم ميكنه كه دلم واسه ي هيچ جنس مخالفي نميلرزه.. چندين بار به خودم فرصت دادم و وارد رابطه شدم! اما بيشتر از چند ماه نميتونم تحمل كنم يعني آدما از دور برام جذابن نزديكم كه ميشن دامو ميزنن و اصلا نميتونم به ازدواج فكر كنم.. در كل اما هميشه خنده روي لبامه و ديگرانو شاد ميكنم و مهربون و خوشقلبم.. اما حس ميكنم آدما بعضياشون از اين ويژگيام سواستفاده ميكنن.. همينطور نميتونم به كسي اعتماد كنم.. وقتي كسي بهم ابراز علاقه ميكنه ٩٩٪؜ باور نميكنم و همش حس ميكنم ديگران بخاطر هيكلم از من خوششون مياد و دوسم ندارن.. حتي حس ميكنم از رابطه ي جنسيم خوشم نمياد!
به نظرتون من طبيعيم؟!