سلام. خسته نباشید. منو شوهرم یک ساله که باهم ازدواج کردیم. همیشه مادرشوهرم هروقت منو میدید بهم تیکه مینداخت یا اگرهم به من حرفی نمی زد با شوهرم صحبت میکرد و بین ما ناراحتی به وجود میاورد و اون روزه شادی که داشتیم رو خراب میکرد. تصمیم گرفتیم هفته ای یکبار اونارو ببینیم البته شوهرم خواست تا خونه مادرمن هم هفته ای یکبار بریم که خداشاهده خودش هم میدونست حتی یکبار هم از طرف مادرم دخالت و ناراحتی پیش نیومده بود. ما رفتو امدو کم کردیم و مامانم ناراحت شد و گلایه کرد و من برای جبرانش خواستم تا یکی دوباروقتی شام اونجا هستیم زودتر از شوهرم برم پیششون. حالاشوهرم گیر داده میگه خونه مامانم هم زودتر برو پیششون بمون اینجوری هیلی بهتره هرچی هم خواستم قانعش کنم که دوس دارم باخودش برم نشد. از طرفی هم من اونجا راحت نیستم نه میتونم پامو دراز کنم نه کانالی که میخوام ببینم نه حتی بشینم همیشه انتظار دارن توی اشپزخونه پای ظرفشویی و گاز وایساده باشم. میترسم که اینارو به شوهرمم بگم و بحث و ناراحتی پیش بیاد و بامن قهربکنه و یا تاثیری نداشته باشه. راهنماییم میکنید.
- On مرداد ۲۵, ۱۳۹۹, ۷:۲۹ ب.ظ
Tamana
دسته بندی: مشاوره خانواده
شوهرم
مادرشوهربرچسب:
مطالب مرتبط
نمایش نظرها (2)
سلام به شما دوست عزیز
قابل درک هست که ممکن است بعضی از صحبت ها و رفتارهای مادرشورهتان برایتان احساسات ناخوشایندی را ایجاد کند اما عزیمز دقت داشته باش که خانواده هریک از شما ها برای خودش با تمام رفتارهای نادرستی که دارند ارزشمند می باشند و نیاز است که از طرف فرد مقابل مورد احترم قرار گیرد تا بتوانید به این مسیر در سازندگی ادامه بدهید .
بهتر است سعی کنید با همسرتان در هر دو محیط حضور داشته باشید و در احترام به مادرتان توضیح بدهید که در اولین فرصتی که پیدا کنید به ایشان سر می زنید دقت کنید که اگر بخواهید زندگی مشترکتان را درگیر صحبت های دیگران کنید و یا با زندگی خانوادگی درگیر کنید زندگی خود را در معرض آسیب قرار می دهید .
بهتر است میزان رفت آمدهای شماها به اندازه ای باشد که فرصت باهم بودن و کنار هم بودن را با همسرتان داشته باشید .
سعی کنید که در کنار همسرتان حتی در زمان عصبانیت در احترام در مورد خانواده همسرتان صحبت کنید در هر صورت آنها خانواده ایشان می باشند و برای ایشان ارزشمند هستند .
شما سعی کنید که در زمانی که منزل مادرشوهرتان هستید تا حدودی که برایتان امکان دارد کار کنید و تایم خود را با صحبت با همسرتان و دیگران سپری کنید در هر صورت نمی توان توقع داشت شما در آنجا آزادی منزل خود و یا مادرتان را داشته باشید اما نمی توان رفت و آمد نیز نکرد در این مسیر سالها ادامه دارد و نیاز است که در یک مسیر متعادل ادامه پیدا کند تا زندگی مشترکتان را تحت تاثیر قرار ندهد .
دقت کنید که همسرتان مسئول رفتارهای هیچ فردی جز خود نمی باشد پس بخاطر رفتارهای خانواده با همسرتان وارد بحث نشوید و ایشان را سرزنش نکنید و اگر دلخوری و ناراحتی وجود دارد در احترام خودتان به ایشان بیان کنید.
با سلام خدمت شما
دوست عزیز احساس ناراحتی و ناکامی شما و عدم رضایتی که از شرایطی که توصیف کردید دارید کاملا قابل درک است.
در مطالبتان چند نکته وجود دارد که اگر به آن ها توجه داشته باشید بهتر می توانید مسیر خودتان را مشخص کنید و رفتارهای موثرتری داشته باشید.
اولین نکته این است که رفتار مادر همسر شما و هیچ فرد دیگری تحت اراده و اختیار شما قرار ندارد که بخواهید آن را تغییر دهید و در واقع هیچ فردی قدرت تغییر دادن دیگری را ندارد.
از سوی دیگر خانواده های را ما انتخاب نکرده ایم و پدر و مادر ما و همسرمان هم ممکن است نیازها وخواسته ها و دغدغه های بسیار متفاوتی داشته باشند که اگر بخواهیم رفتارهای مان را با توجه به خواسته ها و درخواست های آن ها تنظیم کنیم اختیار و اراده زندگی از دستان خودمان خارج خواهد شد.
بنابراین از آن جا که هر کسی فقط اراده و اختیار خودش و رفتارش و تصمیمات و انتخاب های خودش را دارد و چون وقتی تشکیل زندگی مشترک داده اید قرار است با یکدیگر همراهی و مشارکت داشته باشید در این گونه اختلافات هم باید به گونه ای تصمیم گیری داشته باشید که نیازها و خواسته های هر دو طرف مد نظر قرار گیرد.
از سوی دیگر این موضوع کاملا طبیعی هست که هر کسی نسبت به خانواده خودش حس بهتر و راحتی بیشتری داشته باشد و شما برای خودتان این تصمیم را گرفته اید و ایشان را وادار به دیدار بیشتر با خانواده تان نکرده اید که ایشان هم متقابلا بخواهند شما را وادار به انجام این کار کنند در حالی که ایشان هم خودشان می توانند اگر خواستند دیدار بیشتری با مادرشان داشته باشند در زمان هایی که فرصت آن را دارند و به شیوه ای که به رابطه شما آسیبی نرساند.
هر گاه درون رابطه افراد احساس خوبی ندارند احتمالا در آن رابطه رفتارهای مخربی برای کنترل طرف مقابل برای انجام کاری که خودشان نمی خواهند در حال رخ دادن است.
این در حالی است که هیچ فردی مجاز به کنترل رفتارهای دیگری و یا مجبور کردن او به انجام کاری که به هر دلیلی خودش تمایلی ندارد نمی باشد و برای همین از این گونه رفتارها به عنوان رفتارهای مخرب و سمی یاد می شود: تهدید کردن، سرزنش کردن، غر زدن، توهین و تحقیر، پرخاشگری، انتقاد و قضاوت منفی کردن، قهر و بی توجهی، تمام این موارد بسیار حائز اهمیت هستند چرا که در بلند مدت بسیار می توانند آسیب زا باشند و کیفیت رابطه را به شدت تخریب کنند.
گفتگو کردن با نیت درک متقابل و رسیدن به گزینه ای که مورد رضایت و توافق هر دو طرف باشد همواره بهترین شیوه حل اختلافات بین فردی است.
چرا که مطالعات نشان داده است که آن چه تعیین کننده کیفیت روابط در بین همسران است و تعیین کننده خشنودی و رضیت آن ها
هرگز میزان این اختلافات نیست چرا که این گونه اختلافات به دلیل تفاوت های بین فردی آن هم در اوایل ازدواج کاملا طبیعی و اجتناب ناپذیر هستند.
آن چه بیشترین اهمیت را دارد و زوج های راضی و خشنود را از زوج های نا راضی و نا خشنود متمایز می کند شیوه روبرو شدن آن ها با این گونه اختلافات است و این که تا چه اندازه از مهارت هایی مانند گفتگو، مذاکره، حل مساله و مدیریت هیجان های منفی و ناخوشایندشان مانند خشم برخوردار هستند تا بتوانند این گونه تعارضات و اختلافات را به بهترین و موثرترین شیوه حل و یا مدیریت کنند.
بنابراین با توجه به این موارد به شما توصیه می شود که برای دریافت راهنمایی های دقیق تر در این زمینه به یک زوج درمانگر مراجعه کنید تا از همین ابتدا با آموختن شیوه های موثر در این موارد و توانمند سازی خودتان در این مسیر بتوانید پایه های رابطه خوب و با کیفیت را قرار دهید تا در مسیر درستی پیش بروید.
و با شناسایی ارزش ها و اصول خودتان در زندگی مشترک و انتظارات و خواسته هایی که از یکدیگر دارید و همچنین با آموختن شیوه های موثر برای تعیین حد و مرزهای زندگی مشترک خودتان بتوانید برای تحقق زندگی دلخواه و با کیفیتی که می خواهید اقدامات موثر لازمک را نجام دهید و احساس تسلط و کفایت بیشتری را هم در این مسیر داشته باشید.