سلام.
من ۲۸ سالمه و آخرین فرزند خانواده هستم. برادران من ازدواج کردند و از خانه رفتند. در حال حاضر با پدر و مادرم زندگی میکنم. قصد ازدواج دارم و توی کارمم اخیرا پیشرفت داشتم و توی یک شرکت بهتر استخدام شدم. این شرح حال خودم بود. ولی چیزی که همیشه آزارم میده و باعث پیشرفت کند من میشه پدر و مادر من هستن. در تمامی طول زندگیم خاطرم نیست که با هم دعوا نداشته باشند. حالا بعد از این همه سال زندگی مشترکشون نمیتونن با هم کنار بیان. پدر کلا چسبیده به طرز فکر خودش و تنها چیزی که بهش فکر میکنه تفریحات و رضایت خودش است. مادرمم تنهاست و درخواست هایی داره که پدرم قبول نمیکنه مثل عوض کردن خانه به دلیل مشکلات فنی و سر و صداهایی که همسایه هاش دارن. پدرم خیلی خودخواهانه رفتار میکنه و هیچکس رو بغیر از خودش نمیبینه. تقریبا ۱ ماه پیش بود که مادرم آنفولانزای شدید شده بود و پدرم بی خیال بود. یک شب رسیدم خونه و دیدم مادرم غش کرده و پدرم تنها کاری که کرده بالشت و پتو براش آورده. با کلی جنگ و دعوا بردیمش بیمارستان و ۳ هفته به خاطر مرضیش بیمارستان بود. هنوز هم با اینکه ترخیص شده سلامتیش کامل برنگشته ولی همچنان پدرم به درخواست های مادرم بی توجه هست و فقط به خودش فکر میکنه. ازتون میخوام منو راهنمایی کنید چطوری باهاش حرف بزنم که بتونم چشم هاش رو باز کنم دور و برش رو هم ببینه. این رو هم بگم که به خاطر دعوای سختی که ۲ سال پیش با هم داشتیم با هم حرف نمیزدیم تا اینکه مامان رو بردیم بیمارستان. الان با هم خوبیم ولی هر حرف من ممکنه باعث بشه بره تو لاک دفاعی خودش و به من بگه که دخالت نکنم. همیشه تا تونستم فقط آرامش ایجاد کردم بینشون ولی دیگه نه اعصابی واسه خودم مونده نه به حرف من کاری دارن. هم نگرانم که بلایی سر مادرم بیاد هم نمیتونم کاری بکنم. اگه مقدورِ کمکم کنید. دیگه خسته شدم ولی نمیتونم ولشون کنم به امان خدا و بگم به من ربطی نداره. خودم از بس حرس خوردم پیر شدم.