سلام و وقت بخیر.دختری 29 ساله هستم که در تمام عرصه های زندگیم شکست خوردم.شغل مناسب پیدا نکردم و در خانواده هم منفورترین عضو خانواد هستم.فرزند سوم خانواده هستم و یک خواهر کوچکتر دارم.هر مشکلی که در خانه پیش بیاید مرا مقصر قلمداد میکنن.هر موضوعی که باشد.از کودکی همیشه مورد بی توجهی مادرم قرار میگرفتم و هرگز محبتی از سمت او دریافت نکردم.برای جلب توجه و محب مادرم همیشه تلاش میکردم طبق خواسته ها و تمایلات او زندگی کنم که این موضوع بیشتر به من آسیب زد.دختر مذهبی هستم و همیشه با وجود تمام مشکلات به خدا ایمان داشتم ولی مدتی ست که فکر خودکشی رهایم نمیکند و مدام به خودم میگویم حالا که تا این حد تنها هستم و خدا رهایم کرده پس گناه خودکشی را به جان بخرم و خودم را خلاص کنم.احساس میکنم بزرگترین ظلم زندگی خلقت و تولد من بوده.تمایل به خودکشی هر روز در من قویتر میشود.میترسم نتوانم این زندگی لعنتی را تحمل کنم.کمکم کنید
نمایش نظرها (1)
سلام دوست عزیز
اول از هر چیز بابت شرایط پیش اومده متأسفم.
ببینید شوربختانه مشکلات عدیده اقتصادی و بیکاری بشدت همه مردم رو عذاب میده و فقط تنها شما نیستید ک از این بابت در عذابید.
البته ولت داره ی سری تسهیلات میده ب کسانی ک قصد اشتغال زایی دارن.
من درک میکنم ک شما در چ شرایطی هستید و این همه بی محبتی از ناحیه خانواده واقعا دردناکه اما بیاد داشته باشید شما 29 سالتونه و دیگه بچه نیستید ک بخواید احساساتی تصمیم بگیرید....شما دقیقا در مرحله ای از زندگی هستید ک باید با مشکلات بجنگید و بر اونها غلبه کنید.
بدون شک توانش رو هم دارید؛چ از نظر توان جسمی و چ از نظر عقلی و قدرت تصمیم گیری.
شاید اگه ی بچه چهارده،پونزده ساله این حرفا رو میزد تعجب نمیکردم ولی شما واقعا باید با همه ناملایمتی ها بجنگید.و شک نکنید پایان شب سیه سپید است.
از طرفی مطمئن باشید خداوند یکتا هنوزم حواسش ب شما هست و دوستتون داره.این شما هستید ک فاصله گرفتید از خدا.
نگران نباشید،همه ما پشت شما هستیم و هر کمکی ک لازم باشه دریغ نمیکنیم.
شما تنها نیستید.