مشاوره خانواده

با سلام خدمت شما
ناراحتی و احساس ناکامی شما قابل درک است.
اینکه با یکدیگربه توافق رسیده اید خوب است اما در توافقات باید سعی شود تمام جوانب سنجیده شده و در نظر گرفته شود.
شما هر دو باید در نظر داشته باشید که علاوه بر نقش پدری و مادری، نقش همسر را هم دارید.
به دلیل شرایط خاص زندگی که برگزیده اید، با چالش های بیشتری هم روبرو خواهید بود.
بنابراین باید مهارتهای بیشتری هم داشته باشید یا یعی کنید بیاموزید تا بتوانید با این شرایط به درستی روبرو شوید.
شما تا قبل از ازدواج با یکدیگر فقط نقش والد را داشتید و زمانیکه تصمیم به ازدواج گرفتید باید در نظر می گرفتید که با اضافه شدن نقش جدید، مسئولیت و چالشها و مسئولیتهای بیشتری را هم پیش رو خواهید داشت.
قرار هم نیست که نقشی فدای دیگری شود.
نمی دانیم چه مدت از ازدواج شما می گذرد و چگونه به این تصمیم رسیدید که جدا از یکدیگر زندگی کردن بهترین راه حل است.
ولی به سن فرزند ایشان که اشاره کردید، ایشان در سن بزرگسالی هستند و دیگر کودک محسوب نمی شوند و تمام این موارد در تصمیم گیری مهم هستند.
معمولا در این موارد والدین به دلیل احساس گناهی که معمولا نابجا هم هست، تصمیماتی می گیرند که بیشتر از روی هیجان و احساس است و اتفاقا ارتباط اینگونه هرگز به سلامت پیش نخواهد دارد چرا که رابطه سالم دارای اصول خاصی است. و بعضا باعث کنترلگری از سوی فرزندان و تضعیف نقش و جایگاه والدین خواهد شد.
از سوی دیگر هر کس در ابتدا مسئول رسیدگی به نیازهای خودش است و قرار نیست کسی حتی فرزندانمان را در اولویت قرار دهیم آن هم زمانیکه به سن بلوغ و بزرگسالی رسیدند، از سوی دیگر قرار هم نیست آن ها را به حال خود رها کنیم و بگوییم هیچ مسئولیتی نداریم و شاید شناخت و نگه داشتن حد تعادل و سالم دشوارترین کار است.
به شما توصیه می شود که با یک زوج درمانگردر این زمینه مشورت کنید تا با بررسی دقیقتر مشکلات و اختلافات موجود، بهترین تصمیم را اتخاذ کنید.