مشاوره

با سلام خدمت شما دوست عزیز
احساس ناراحتی و ناکامی شما از شرایطی که توصیف کردید کاملا قابل درک است.
افراد با یکدیگر ازدواج می کنند تا در فضایی از مشارکت و همکاری و همدلی که با یکدیگر می سازد بتوانند نیازهای خودشان را بهتر برآورده کنند.
از جمله نیازهای اساسی افراد هم دریافت احساس عشق و تعلق و ارزشمندی و درک متقابل و صمیمیت و امنیت درون رابطه در زندگی مشترک است.
رفتارهای سرزنش آمیز، قضاوت گرانه، توهین و تحقیر، غر زدن و شکایت مداوم، قهر و بی توجهی و پرخاشگری همگی جزو رفتارهای مخربی هستند که بسیار به رابطه آسیب می رسانند و همان طور که خودن هم اشاره کردید باعث از بین رفتن صمیمیت و دور شدن افراد از یکدیگر می شود.
مسئله ای که وجود دارد و بهتر است به آن توجه کنید این است که هیچ کسی خانواده خودش ر انتخاب نکرده است.
از سوی دیگر اساسا ما نمی توانیم در چگونگی رفتار و گفتار دیگران تغییری ایجاد کنیم و آن را به دل خواه خودمان تعیین کنیم و زمانی که بر روی حوزه ای اصلا اختیار و اراده ای نداشته باشین صحبت کردن درباره آن و مصرف کردن انرژی کاملا بیهوده خواهد بود و به جز تجربه احساسات نکامی پی در پی و خشم حاصل دیگری نخواهد داشت.
و این که هیچ کسی نمی تواند فرد دیگری را بابت رفتارهای والدینش و یا دیگر اعضای خانواده اش سرزنش کند چرا که هر سی فقط مسئول رفتارهای خودش است و هر فردی بر اساس نیازها و خواسته ها و ادراک و افکار و باورهای خودش رفتر خواهد کرد.
بنابراین به طور کلی تمرکز بر روی این حوزه در کل کار بیهوده و بی ثمری است.
استراتژی مناسب در این زمینه فقط پذیرش است.
پذیرفتن این واقعیت که اطرافیان ما حتی گاهی اعضای خانواده و والدین ما و یا همسرمان ممکن است گاهی رفتارهایی داشته باشند که مورد پسند ما نباشند و یا برای ما ناراحت کننده و آزاردهنده باشد کما اینکه حتما اگر از آن ها هم بپرسید همین احساس و فکر را درباره برخی از رفتارهای شما دارند و این موضوع یک امر کاملا طبیعی و اجتناب ناپذیر است.
و اگر هر کسی بخواهد تلاش کنید دیگری را تغییر دهد یک جنگ ناتمام تمام عیار به راه خواهد افتاد چرا که هر کسی دارای اراده آزاد و نیاز به آزادی و استقلال رای است و افکار و عقاید و سبک زندگی منحصر به فرد خودش را دارد و قرار هم نیست خوشایند همه باشد بلکه هر کسی دربرابر خودش مسئول است.
با این دیدگاه حتی احساس خشمی هم دیگر اجاد نمی شود در این زمینه چرا که اساسا این انتظار و خواسته غیر واقع بینانه و دست نیافتنی است.
پس بهتر است هر دو نفر شما پدر و مادر و اعضای خانواده تان را به همان شکلی که هستند با تما رفتارهای خوب و بد و درست و نادرستشان بپذیرید و دیگر این موضوع را مطرح نکنید چرا که شما فقط یکدیگر را انتخاب کرده اید و بر روی رفتارهای خودتان تسلط و کنترل دارید.
به نظر می رسد بهترین راه این باشد که ببینید در همین شرایط می خواهید چگونه فرزندانی برای والدین خودان و چه عروس و دامادی برای والدین همسرتان باشید بر اساس ارزش ها و اصولی که خودتان در زندگی دارید رفتار کنید نه چگونگی رفتار یا برخور دیگران.
می توایند در مواقعی که ناراحتی رخ داده فقط با یدیگر همدلی کنید نه اینکه موضع دفاعی بگیرید و بخواهید چیزی را اثبات کنید و سعی کنید یکدیگر را درک کنید.
اا از طریق گفتگو درباره این موضوع به صورت کلی به یک توافق مشترک برسید که قرار است در این مواقع چه رفتاری بهتر است و آیا این که هربار یکدیگر را مورد بازخواست و سرزنش قرار دهید آیا شیوه درست وموثری است و چیزی حل می شود یا اینکه بدتر از یکدیگر رنجیده خاطر و دل خور می شوید؟
و این که اساسا صحبت کردن در مواردی که هیچ کنترل و اختیاری بر موضوع مورد بحث ندارید آیا مفید است یا بی فایده و مضر؟
به نظر می رسد با در پیش گرفتن این مسیر کمتر هم احساس خشم را در این زمینه تجربه کنید.
اما به طور کلی مهارت مدیریت خشم اکسابی است و افراد از طریق آموختن و مرین کردن می توانند آن را به دست آورند و باید ایجاد شود.
در این زمینه مطالب مفیدی وجود دارند که می توانید مطالعه کنید.
اما به شما توصیه می شود که با توجه به این که زیاد رفتارهای مخرب انجام داده اید و احتمالا مسیر درست گفگو را بلد نباشید و یا اگر بخواهید انجام دهید باز از موضوع اصلی منحرف شوید، بهتر است برای دریافت کمک حرفه ای در این زمینه به یک زوج درمانگر مراجعه کنید تا بدانید چگونه رابطه تان را ترمیم کنید و هر یک به سهم خودتان با انجام کارهای موثر و مقابله موثر با اختلافات بین فردی تان بتوانید در مسیر بهبود و ارتقای کیفیت زندگی مشترکتان گام های موثری بردارید.