من دختری ۱۸ ساله هستم با خانواده مشکل دارم
ما تهران بودیم الان دوساله اومدیم شهرستان من اینجا هیچ دوست و تفریح و اوقات خوشی ندارم و همیشه داخل خونم مشکل من با والدینم اینه که خودشون هرمدلی دوست دارن با من حرف میزنن و رفتار میکنن و من ک جواب میدم ناراحت میشن و همیشه منت سرم میزارن که ما زیادی بهت رو دادیم و احترامتو نگه داشتیم تو اینطوری شدی ولی من فکر میکنم اونا با من خوب باشن منم از اونا یاد میگیرم نباشنم همینطور
جدای این من بچه نیستم که بخوام مثه بچه ها رفتار کنم و یا لوس باشم ولی فرق و بین گذاشتنشون بین من و برادر ۱۰ سالم کاملا مشخصه مثلا یک مدل رفتاریشون اینه که سر یک موضوع هیلی الکی و بی غرزش که من حواسم نبوده انجامش ندادم میگن تو از روی عمد انجام ندادی و بعد خیلی بد حرف میزنن طوری ک اشک منو درمیارن بعد هم باهام قهر میکنن و من تنها ک هیچ خوشی ندارمو عذاب میدن
یه چند تا مثال از مدل رفتاراشون میگم و جوابای خودمو چون فقط میخوام که به من بگین حق با پدر و مادرمه و کار من اشتباهه یا نه؟
مثلا یکاریو اشتباه داشتم انجام میدادم و مامانم گفت مثه عقب مونده ها میمونی منم در حواب گفتم مامان حرفیو ک میزنی فکر کن بفهم بعد بگو بهم گفت تو بیشعور بی ادبی
یا داشت برادرمو دعوا میکرد من گفتم حالا اشکالی نداره یهو به من گفت میشه تو خفه شی نظر ندی و در ادامش غر میزد من هم در جواب گفتم میشه با من حرف نزنی
و بعد بازهم گفت برات متاسفم خیلی بی شخصیتی
من دختر بدیم؟کار و رفتار من اشتباهه؟