سلام. من 23 سالمه. دانشجوی سال آخر فوق لیسانسم. دارم واسه دکترا هم اقدام می کنم. هم لیسانس و هم ارشدم رو تو بهترین دانشگاه ها خوندم. اما محیط آکادمیک رو همیشه ترجیح دادم به کار کردن. حتی کار هم نیست اصلا. که من بگم تو جامعه کار ریخته و من نمیرم سمتش. اما خانواده م به جای افتخار کردن به اینکه دخترشون داره بهترین رشته و بهترین دانشگاه تحصیل میکنه، دارن مدام سرکوفت میزنن بهم. واقعا دیگه نمیدونم چیکار کنم. چند روز پیش مامانم یکی از دوستانم رو اتفاقی دیده. و اونم نمیدونم به دروغ گفته یا راست. به مامانم گفته به تازگی استخدام شده و درآمدش حدود پنج میلیونه. و از اون موقع روزگار من سیاه شده . مدام دارم سرکوفت میخورم. خیلی روزام تنگ و سیاه شده. من دارم همه تلاشم رو میکنم. اما هیچ حمایت روحی و مالی نمیشم. مدام دارم مقایسه میشم.. گاهی فقط به مرگ فکر میکنم. شاید تنها راه همین باشه… تا یکم کمتر مقایسه بشم…..
نمایش نظرها (1)
با سلام خدمت شما دوست عزیز
احساسات شما قابل درک است اما بهتر است به این موضوع نیز دقت کنید که گاهی والدین مسیر درست و آگاهی درست را در زمینه تشویق فرزندان خود ندارند و گاه می خواهند با مقایسه باعث شوند فرزندشان تلاش بیشتری به خرج بدهد . بهتر است احترام انها را حفظ کنید و سعی کنید برای زندگی خود برنامه داشته باشید تا بتوانید به اهداف خودتان برسید و از تمرکز بر این موضوعات خوداری کنید . با خانوادیتان در احترام برخورد کنید و اهدافتان را با انها در میان بگذارید تا بهتر بتوانند موقعیت شما را درک کنند. بهتر است برای بررسی افکار مرگ و گوشه گیری و احساس هایی که تجربه می کنید بهتر است به صورت حضوری به روانشناس مراجعه داشته باشید تا بررسی دقیق صورت گیرد و شما به مسیر بهتری هدایت شوید و بتوانید با آرامش بیشتری به اهداف خودتان برسید و همچنین در صورت نیاز مشاور از خانوادیتان نیز دعوت کند و آموزش های لازم در این زمینه به آنها داده شود.
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
02122354783
شاد باشید