سلام من دختری 21 ساله هستم دانشجوی مکانیک من از وقتی یادم میاد همون 5 سالگی مادرم منو کتک میزد حالا سر هر چیزی که شده حتی سر لباس چیز های بی معنی بچه فوق العاده ارومی بودم اصلا تو عمرم خراب کاری بدی نکردم تهش یه لیوان شکستم برعکس خواهرم که 6 سال کوچک تر منه سر نمره هام هم کتک میخوردم همیشه هر چی خونده بودم باز استرس داشتم از همون اول وحشتناک جوری که چندین ساعت گریه میکردمو ترس از امتحان نمیرفتم این تا کنکور ادامه داشت 5 ساله که دچار بیماری معده شدم قلبو کبدم مشکل پیدا کرده همچنان از پدر مادرم کتک میخورم محدودم میکنن به گوشیم مشکوکن از نظرشون عشق گناهه با وجودی که اصلا مذهبی نیستند من حتی میترسم اسم پسر بیارم انگار لولو خرخرس خیلی از پسرا بهم پیشنهاد میدادن چت میکردم از مادرم قایم میکردم تا این که با یه پسری یک سال بزرگتر از خودم تو دانشگاه دوست شدم از نظر احساسی ببخشید خر نشدم که مامانم بگه عشق کورت کرده اول 1 سال ایشونو شناختم به من میخورن از نظر خانوادگی فکر و اخلاق من واسه اولین بار به مادرم گفتم حتی نگفتم دوستیم خیلی بد برخورد کردن ایشون بیشتر دنبال سن بالاتر برای من میگردن و میگن پسره خیلی زشته اصلا میفرستمت خارج اگه فکر کنی بهش اصلا هم نمیشناسنش میگن تو کور شدی عاشق عقل نداره کلا من همچنان ترس دارم محدودم حتی با دوست های دخترم ابرومو میبرن فقط میخواان درس بخونم فقط میخوان برم خارج هر روز بقیه رو میزنن توسرم قدرت انتخاب هیچ چیزو ندارم وسایلمو چک میکنن حتی وقتی معدم اینجوریه بالا میارم داد میزنن اولا که معدم اینجوری شده بود مامانم میگفت نکنه حامله ای ازمایش حاملگی دادم حتی هر مخالفتی میکنم کتک میخورم همش میگن برو خارج یا تو دنبال ارث مایی هر چی که ازشون میخوام کلا همه کار من اشتباس اجازه هیچی ندارم حتی دوست داشتن کسی
نمایش نظرها (1)
با سلام خدمت شما دوست عزیز
احساس ناراحتی و اضطراب و خشم و ناکامی که تجربه می کنید کاملا قابل درک است.
مواردی که مطرح کردید بسیار ناراحت کننده و تاسف برانگیز هستند ولی واقعیت این است که متاسفانه برخی والدین در برخی مواقع بر اساس باورها و قوانین سفت و سختی که در ذهن خودشان دارند با فرزندانشان بسیار سختگیرانه رفتار می کنند و به این موضوع اگاهی ندارند که آنچه از همه مهمتر است خشوحالی و کیفیت رابطه شان با فرزندانشان است نه صرفا تحصیلات عالیه دانشگاهی یا هر موضوع دیگری، بلکه سلامت روان و اینکه افراد خودشان بتوانند در مسیر زندگی شان حق انتخاب کردم و حتی اشتباه کردن را داشته باشند و از این طریق رشد کنند.
البته اغلب اینگونه رفتارهای به دلیل عدم آگاهی کافی در این زمینه و یا عدم دارا بودن برخی مهارتها مانند مدیریت خشم و اضطراب و نگرانی و دغدغه های خاصشان و یا مسائل و مشکلات درونی هست که دارند، و معمولا تصور خودشان این است که با استفاده از اینگونه شیوه های سرزنش آمیز، توهین آمیز، تحقیر آمیز و یا مقایسه گرانه و پرخاشگرانه، به پیشرفت و سعادت فرزندانشان کمک می کنند و از طریق کنترل کردن او و مجبور کردنش به انجام کارهایی که به نظر خودشان صلاح است، او را به مسیر درست هدایت می کنند در حالی که به این ترتیب تنها آنها را از خودشان دورتر می کنند.
مسلما هر فردی در زندگی نیازهایی مانند ازادی و ارزشمندی دارد و اگر قرار باشد اطرافیان مانع او برای برآوردن اینگونه نیازهای اساسی بشوند، چار مشکلات زیادی در سلامت روان خواهند شد.
با توجه به تمام این موارد شما دیگر کودک اسیب پذیر گذشته نیستید که قرار باشد قربانی اینگونه رفتارهای آزاردهنده باشید و بخواهید موضع منفعل داشته باشید بلکه می توانید از طریق آموختن برخی مهارتها و آگاهی از نیازهای اساسی و خواسته هایتان و در کل توانمند سازی خودتان هم بدانید چگونه کمتر در معرض آسیب ناشی از اینگونه رفتارهای مخرب قرار داشته باشید و هم بتوانید در مسیر رسیده به خواسته ها و نیازهایتان اقدامات موثری انجام دهید و در کل در این مسیر فعالانه تلاش کنید نه اینکه منتظر اصلاح یا تغییر رفتارهای پدر و مادرتان بنشینید و مدام غصه بخورید و احساس ناکامی را تجربه کنید.
بنابراین به شما توصیه می شود حتما از طریق مراجعه به یک روانشناس کمک تخصصی و حرفه ای دریافت نمایید تا بتوانید در این مسیر راهکارهای مفید و دقیقتری به دست آورید و با استفاده از آنها در مسیر اهدافتان گام های موثری بردارید و بدانید هرکسی خود مسئول برآوردن و پیگیری خواسته ها و نیازهایش است و باید از طریق شناسایی و ححذف موانع موجود بر سر راهش، مسیر خودش را تا جای ممکن هموار سازد و بداند با مسائل و چالشهای موجود چگونه در مسیر خواسته هایش مقابله کند و اجازه ندهد اینگونه موارد سد راهش برای داشتن زندگی دلخواهش شوند.